நீ வாழ... நீயே வாதாடு... வரவேற்பு வாழ்த்து!

No law, no life. Know law, know life! என்ற நமது அடிப்படைக் கொள்கை தத்துவத்திற்கு இணங்க சட்ட விழிப்பறிவுணர்வின் (அ)வசியத்தை உணர்ந்து, ‘‘நீதியைத்தேடி... சட்டப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு’’ வருகை தந்துள்ள உங்களை வருக என வரவேற்று, உங்களுக்கான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வைப் பெற்று பயனைப் பெறுக என வாழ்த்துகிறோம்!
முக்கிய அறிவிப்பு : இந்த இணையப்பக்கத்தை புதுப்பிக்கும் பணி நடந்துக் கொண்டிருப்பதால், சில பதிவுகள் அல்லது இணைப்புக்கள் கிடைக்காமல் போகலாம்!

Thursday, March 6, 2014

சதி சிவம்


இது, மூவர் விடுதலையில், மூடர்களின் களியாட்டம் என்ற கட்டுரையின் தொடர்ச்சி!


எனக்கு தெரிய நம்நாட்டில் அப்சல்குரு மற்றும் கசாப் ஆகியோருக்கு முன்பாக 14-08-2004 அன்று கொல்கத்தாவின் அலிப்பூர் மத்தியச்சிறையில் தூக்கிலிடப்பட்ட தனஞ்செய் சாட்டர்ஜி மட்டுமே, 05-03-1990 இல் செய்த பாலியல்பலாத்காரம் மற்றும் கொலைகுற்றத்துக்காக பதினான்கு வருட சிறைதண்டனையை, அதாவது ஆயுள்தண்டனையை அனுபவித்த பிறகு தூக்கிலிடப்பட்டார்.


இது, இந்திய அரசமைப்பு கோட்பாடு 20(1) உறுதி செய்துள்ள அடிப்படை உரிமைக்கு எதிராக, ஒரு குற்றத்திற்கு இரண்டு தண்டனைகள் என்கிற வகையில் ஆயுள்தண்டனையின் கால அளவை நிறைவுசெய்த பின்னரே மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது. இது குறித்த விமர்சன கட்டுரையை அப்போதே நீதியைத்தேடி... இதழில் எழுதியதாக ஞாபகம்.




ஆயுள் தண்டனை என்றால், குற்றவாளியின் ஆயுள்வரை அதாவது சாகும்வரை சிறையில் வைத்திருப்பது என்கிற உங்களது கூ முட்டைதனமான விளக்கத்தின்படி அது ஆயுள்தண்டனையாகாது; மாறாக, மரண தண்டனையே ஆகும். ஆம், உடனே தூக்கில் போட்டு கொல்லாமல், கொஞ்சங்கொஞ்சமாக கொல்லும் மரண தண்டனையேயாகும்!



எனக்கு தெரிந்த உலக வரலாற்றின்படி, ‘இனவெறி காரணமாக நெல்சன் மன்டேலாதாம் அதிகபட்சமாக 27 வருடங்கள் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தார். அடுத்ததாக ஆங்சாங் சூசி சுமார் 15 வருடங்கள்வரை அதிகார ஆணவப்போட்டி காரணமாக வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார்’.


நம்நாடு ஆங்கிலேய ஆட்சியில் அடிமையாக இருந்தபோதுகூட, ‘ஆயுள் தண்டனை என்பதை, இருபதாண்டு கால தீவாந்தரத் தண்டனைக்கு சமமாக கணக்கிட வேண்டும்’ என இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 1860 இன்பிரிவு 57 இல் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இது இன்றும் அமலில் இருக்கிறது என்பதோடு, தீவாந்திர தண்டனையென்பதை ஆயுள் தண்டனை என கொள்ளவேண்டுமென, இச்சட்டத்தின் பிரிவு 53அ இல் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.


மேலும் பிரிவு 55 இன்படி, ஆயுள்தண்டனை கைதிகளுக்கு அவர்களின் சம்மதத்தை பெறாமலேயே, சம்பந்தப்பட்ட அரசு பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு மேற்படாத வெறுங்காவல் அல்லது கடுங்காவல் தண்டனையாக மாற்றி வழங்கலாம் என அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனையே நிதிபதிகள் மத்திய மற்றும் மாநில அரசின் ஏகாதிபத்திய அதிகாரமாக கூறுகெட்டதனமாக குறிப்பிட்டு வருகின்றனர்.


இதன் அர்த்தமே, ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில் அமலில் இருந்த இருபது ஆண்டு தீவாந்தார தண்டனை என்பது ஆயுள் தண்டனை என்ற பெயரில் அதிகபட்சம் பதினான்கு ஆண்டுகளாக மாற்றியமைக்கப்பட்டு உள்ளது என்பதே!




இந்நிலையில், நம்நாட்டில் ராஜீவ்கொலை வழக்கு குற்றவாளிகள் என்ன வெறித்தனமான காரணத்துக்காக 23 ஆண்டுகளாக இதுவரையிலும் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளனர்? இந்தியா முழுவதிலும், ஏன் இப்படி பலர் சிறைவைக்கப்பட்டுள்ளனர்?



இது ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் சொல்லப்பட்ட தீவாந்தர தண்டனையான இருபது ஆண்டுகளை தாண்டிய சிறை தண்டனையல்லவா? இந்தியாவில் மக்களாட்சி நடக்கிறதா அல்லது ஆங்கிலேய அடிமை ஆட்சியைவிட கொடுமையான கொத்தடிமை அராஜக ஆட்சி நடக்கிறதா?


மூவர் விடுதலையில் உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவில் சர்ச்சைக்குறிய பகுதி இதுதாம்!


-- Life imprisonment means end of one’s life, subject to any remission granted by the appropriate Government under Section 432 of the Code of Criminal Procedure, 1973 which, in turn, is subject to the procedural checks mentioned in the said provision and further substantive check in Section 433-A of the Code. All the writ petitions are allowed on the above terms and the transferred cases are, accordingly, disposed of. 


சாகும் வரையில் சிறையில் இருப்பதுதாம் ஆயுள் தண்டனையென எந்த சட்டவிதி நிதிபதிகளுக்கு சொல்கிறது என்பதை தெளிவுபடுத்த வேண்டாமா? இருக்கும் சட்ட விதிகளிலேயே இவர்கள் தெளிவில்லாத போது, இல்லாத சட்ட விதியை இவர்கள் எப்படி தெளிவுபடுத்த முடியும் என்பதற்கு சான்று இதோ!


நிதிபதிகள் தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டுள்ள, குற்ற விசாரணை முறைவிதிகள் 1973 இன் விதி 432 பற்றி கருத்து தெரிவிக்கும் கருத்து கந்தசாமிகள் எல்லாம், ‘ஒரு குற்றத்திற்காக ஒருவர் தண்டிக்கப்பட்டிருக்கும் போது, எத்தகைய நிபந்தனையுமின்றி அல்லது அவர் ஒப்புக்கொள்ளும் நிபந்தனையுடன், சம்பந்தப்பட்ட அரசு அத்தண்டனையை நிறைவேற்றாமல் நிறுத்தி வைக்கலாம் அல்லது முழுமையாக அல்லது பாதியாக குறைக்கலாம்’ என்பதை மட்டுமே தங்களுக்கு வசதியாக சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.


ஆகையால், இதன் முழுஉண்மை என்னவென்று புரியாமல் பலரும் பரிதவிக்கிறார்கள். உண்மையில் 432 இல் மொத்தம் ஏழு உட்பிரிவுகள் உள்ளன. இதில், முதல் உட்பிரிவின் அறிவுறுத்தலே மேற்படி கருத்து.


குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டப்பின் எதற்காக இப்படியொரு விசயம். அதற்கு குற்றம் சுமத்தாமல் சும்மாவே விட்டிருக்கலாமே... அப்படி விட்டுவிட்டால் நீதிமன்ற விசாரணையும் தேவையிருக்காதே என பலவாறாக எண்ணத்தோன்றும். பலருக்கு இதெல்லாம் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகள் என்றே எண்ணத்தோன்றும். இதுவும் ஒருவகையில் உண்மைதாம்.




ஆனால், நிச்சயமாக சட்டத்தில் ஓட்டையில்லை. சட்ட உரிமையை பயன்படுத்துபவரின் அறிவு, சுயநலத்திற்காக பயன்படுத்தும் ஓட்டையாக இருப்பதும், இச்சுயநல ஓட்டையைப்பற்றி மற்றவர்கள் அறியாமையில் இருப்பதுமே ஆகும்.



மூவர் தீர்ப்பை மற்றும் அதில் எழுந்துள்ள சட்டப்பிரச்சனைகளை முன்வைத்து, சட்ட ஆராய்ச்சியாளர் என்கிற அடிப்படையில் சங்கதிகளை ஆராய்ந்து இந்த கட்டுரையை எழுதி வெளியிட்டு வருகிறேன். இதனால், ஏதோஒரு விசயம் தனக்கு அல்லது தன் ஆதரவாளருக்கு பாதிக்கப்படுமோ என அஞ்சி என்னிடம் தகராறு செய்கிறீர்கள். தகராறு செய்யும் நீங்கள்தாம் என்னை தாக்குவீர்கள். ஆனால், இங்கு நான் உங்களை தாக்கிவிட்டேன் அல்லது உங்களது தாக்குதலை சட்டப்பாதுகாப்பான தற்காப்பு அடிப்படையில் எதிர்கொள்ளாமல் கூடுதலாக தாக்கிவிட்டேன் என ஒரு பேச்சிக்கு வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.


என்மீது வழக்கு வருகிறது. குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு தண்டனைக்கு உள்ளாகிறேன். இதெல்லாம் நமக்கு தேவையா என நினைத்து உங்களைப்போல வருத்தப்படமாட்டேன். மாறாக, இப்பிரிவின்கீழ், குற்றம் நடந்ததற்கான காரண காரியங்களை விளக்கி அரசுக்கு விண்ணப்பிப்பேன்.


எனது விண்ணப்பத்தை அரசு என்ன செய்யவேண்டும்?


குற்ற விசாரணை முறை விதி 432 (2) இன்படி, ‘நீதிமன்றத்தால் தண்டனைக்கு உள்ளானவர்கள் தண்டனையை குறைக்க வேண்டும் அல்லது நிறுத்த வேண்டும் என சம்பந்தப்பட்ட அரசுக்கு மனுசெய்தால், அதனை பரிசீலனை செய்யவேண்டிய அரசு, தண்டனையை விதித்த அல்லது உறுதிசெய்த நீதிமன்றத்தைநாடி கருத்து கேட்கும்போது, நீதிமன்றம் தனது கருத்தை தெரிவிக்க வேண்டியதுடன், அவ்வழக்கு விசாரணையின் ஆவண நகல்களையும் வழங்க வேண்டும்’ என அறிவுறுத்துகிறது.


எதற்காக இப்படியொரு வழிவகையென்றால், தண்டனை விதித்த நீதிமன்றத்துக்கு தெரியாமல், அரசு தனது அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்தி குற்றவாளிகளின் தண்டனையை குறைத்துவிடவோ அல்லது நீக்கிடவோ கூடாது என்பதற்காகத்தாம். ஆனால், இதையெல்லாம் எந்தவொரு அரசாங்கமும் கடைப்பிடிப்பதில்லை என்பதோடு, நிதிபதிகளும் கண்டு கொள்வதில்லை.




குற்றம் புரிந்தவர்களை தண்டிப்பது மட்டுமே, நமது வேலை என நிதிபதிகள் நினைக்கிறார்கள். தண்டனைக்கு உள்ளானவருக்கான நியாயத்தை வழங்கவேண்டியதும் நாமே என்பதை உணராத கூறுகெட்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.



அதனால், தாங்கள் விதித்த தண்டனை சரியாக நிறைவேற்றப்படுகிறதா, நிறைவேற்றப்பட்டபின் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு விட்டார்களா என்பதையெல்லாம் கண்டு கொள்வதேயில்லை. இது என்னுடைய விருப்ப கருத்தன்று. மாறாக, குற்ற விசாரணை முறை விதி 430 இன் அறிவுறுத்தல்.


ஆதலால், அரசு தன்வசம் அடைத்து வைத்திருக்கும் குற்றவாளிகளில், தங்களுக்கு ஆதாயமாக இருக்கும் குற்றவாளிகளை மட்டும், தங்களுக்கு அரசியலில் கொள்ளையடிக்கும் நல்வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த, மறைந்த கொள்கைத்தலைவரின் பிறந்தநாளன்று சிறையில் இருந்து விடுவித்து வந்தது. இப்படித்தாம் விடுவிக்கிறார்கள் என்பது பலருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாக இருந்து வந்தது.


ஆனால், தற்போது இம்மூவரை முன்வைத்து எழுவரை விடுவிக்க, தமிழக அரசு எடுத்த சவடால் முடிவால் வெளிவந்திருந்தாலும், இதில் உள்ள சூச்சமங்கள் இன்னுங்கூட சரியாக புரியவில்லை என்பதோடு மீண்டும் நிதிபதிகளின் தீர்வுக்காக சட்டத்துக்கு புறம்பாக காத்திருக்கிறது. எப்படி?


மேற்சொன்ன அறிவுறுத்தலின்படி, கைதிகள் மத்திய அரசுக்கு சமர்ப்பித்த கருனை மனுவை, மத்திய அரசு உச்சநீதிமன்றத்துக்கு அனுப்பி கருத்து கேட்டிருக்கவேண்டும். ஆனால், அப்படிச் செய்யாமல் தானே நிராகரிப்பது என முடிவெடுத்து நிராகரித்துள்ளது. இதன் அடிப்படையிலேயே உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டு, விசாரிக்கப்பட்டு, காலதாமதத்தை காரணங்காட்டி தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு சர்ச்சைக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது.




உண்மையில் நிதிபதிகள், கருனை மனுவை தங்களது கவனத்திற்கு கொண்டுவராததை முன்வைத்தே, மரண தண்டனையை ஆயுள்தண்டனையாக குறைத்திருக்க முடியும். உண்மையில், சட்டந்தெரிந்தவர்கள் என்றால் இதைத்தாம் செய்திருக்க வேண்டும்.



ஆனால் இவர்களோ இப்படிச்செய்யாமல், அரசு காலந்தாழ்த்தினால் ஆளுநர் அல்லது குடியரசு தலைவரின் அதிகாரத்தில் நாங்கள் தலையிட்டு, நீதியை காப்போம், அரசமைப்பை காப்போம் என வெட்டி முழக்கமிட்டு உளறியிருக்கும் நிதிபதிகளுக்கு, அதிலும் குறிப்பாக மேற்சொன்னபடி 432 இன்படி, சம்பந்தப்பட்ட அரசு முடிவெடுக்க வேண்டுமென தீர்ப்புரையில் குறிப்பிட்ட நிதிபதிகளுக்கு, இந்த அறிவுறுத்தல் மட்டும் வசதியாக தெரியாமல் போனதற்கான காரணம் என்னவாக இருக்கமுடியும்?


ஆளுநர் அல்லது குடியரசு தலைவரின் அதிகாரத்தில் கூட, நாங்கள் தான்தோண்றிதனமாக தலையிடுவோம். அதன்மூலம், மத்திய மாநில அரசுகளுக்குள், ஏற்கனவேயிருக்கும் ஒற்றுமையின்மையை, அரசியல் நெருக்கடியை தேர்தல் சமயத்தில் தீவிரப்படுத்தி மோதவிட்டு, ஒவ்வொருவரும் அரசியலாதாயம் தேடிட வழிவகுப்போம்.


இதில் நீயா, நானா என போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு பகையைதூண்டி அவைகளை மீண்டும் எங்களிடம் மறுஆய்வு மனுவை தாக்கல் செய்யவைத்து, மீண்டும் எங்களது சட்டத்துக்குப் புறம்பான கட்டப்பஞ்சாயத்திற்கு வழிகோலி, சட்ட விசயங்களைப்பற்றி அறியாத உங்களிடம் நல்லபெயர் எடுப்பதோடு, அரசியல் ஆதாயம் உள்ளிட்ட பலன்களையும் பெறுவோமென்கிற இறுமாப்பை தவிர வேறென்ன?


இதில் கொடுமை என்னவென்றால், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை குறைக்ககோரி அனுப்பி கருனை மனு நிலுவையில் இருக்கிறது, அதன்மீது தண்டனையை குறைத்து உத்தரவிடுங்கள் என்று தெரிந்தோ தெரியாமலோ மிகச்சரியான கோரிக்கையோடு உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த குற்றவியல் நீதிபேராணை எண்கள் 86, 146 / 2011 இன் மூலம், கைதிகளுக்கு இப்படியொரு பிரச்சனை இருக்கிறது என்பதை முதலாவதாக கிளப்பிய மரண தண்டனை கைதி தேவேந்திரபால் சிங் புல்லரின் மனுவை 12-04-2013 அன்று தள்ளுபடி செய்து உத்தரவிட்ட செயல், அவர்களின் வெளிப்படையான முட்டாள்தனமேயன்றி வெறென்ன?




இதனை அவர்கள் வெளிப்படையாக ஒருபோதும் ஒப்புக்கொள்ளப்போவதில்லை என்பதற்காக நான் பகிரங்கமாக சொல்லாமல் இருக்கவும் போவதில்லை.



காலந்தாழ்த்தி முடிவெடுக்கப்பட்ட கருனை மனுக்களின்மீது, நாங்கள் தான்தோண்றித்தனமாக தலையிடுவோம் என இந்திய அரசமைப்புக்கு விரோதமாக தலையிட்டு தமிழர்கள் உட்பட பலரின் தண்டனையை குறைத்து, 21-01-2014 மற்றும் 18-02-2014 அன்று உத்தரவிட்ட கூ முட்டை நிதிபதிகள், 26-02-2014 அன்று விசாரணைக்கு வந்த தேவேந்திரபால் சிங் புல்லரின் மறுஆய்வு மனுமீது மட்டும் உ(ய)ரிய உத்தரவை பிறப்பிக்காமல், இரண்டு வாரங்களுக்குள் முடிவெடுக்க மத்திய அரசை கேட்டுக்கொண்டு வழக்கை ஒத்திவைத்தது...,


தமிழர்களை விடுவித்தும், விடுவிக்காமலும் தமிழக அரசின் மூலம், மத்திய அரசுக்கு அரசியல் நெருக்கடியை கொடுத்ததுபோல, மரண தண்டனை குற்றவாளி தேவேந்திரபால் சிங் புல்லர், பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கின் சீக்கிய இனத்தை சார்ந்தவர் என்பதால், (இ, ஈ)னரீதியான நெருக்கடியை மத்திய அரசுக்கு கொடுக்கவேண்டும்.


இதன்மூலம் மத்தியரசு மரண தண்டனையை உறுதிசெய்தால், அச்சீக்கிய மக்கள் அரசுக்கு எதிராக தாமாகவே கிளம்பி விடுவார்கள். ஆயுள்தண்டனையாக குறைத்து உத்தரவிட்டால், ஏற்கனவே மத்திய அரசுக்கு எதிராக இனவெறி கொண்டிருக்கும் தமிழர்கள், முன்னுதாரணத்தோடும், முறுக்கிய இனவெறியோடும் மத்தியரசுக்கு எதிராக களம்காண்பார்கள் என்கிற சதியே அன்றி வேறில்லை.




ஆம், ராஜீவை கொலை செய்தது தமிழர்கள் என்றால், அவரது அம்மா இந்திராவை கொலை செய்தது சீக்கியர்கள்தானே?



ஆனால், இதையெல்லாம் அறிவுப்பூர்வமாக உணர்ந்து நம்மை யாரும் எதுவும் கேள்வி கேட்கமாட்டார்கள். ஆகையால், கேனச்சந்துருவை விட, நாம் தமிழர்கள் மத்தியில் மதிப்பில் உயரலாம் என்கிற அற்பஉள்நோக்க கயவாளித்தனமே அன்றி வேறில்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.


இதில் வேறு என்னென்ன உள்குத்து இருக்கிறதோ, ராஜீவ் கொலை வழக்கை புலனாய்வு செய்த காவலூழியர்கள், தற்போது நாங்கள் உண்மையான வாக்குமூலத்தை பதியவில்லை என்று சொல்கிறார்களே அதுபோல, இவ்விடுதலைப்பற்றியும் எவராவது எழுதலாம். யாருக்கு தெரியும்?


ஆனாலும், உண்மை ஒருநாள் வெளிவரும். ஓய்வுக்குப்பின் இவர்கேட்ட பதவியை மத்திய அரசு கொடுக்க மறுக்கிறது என்றும், அதனால்தாம் இப்படிப்பட்ட தீர்ப்புகளை எழுதுகிறார் என்கிற குற்றச்சாற்றும் சதி சிவத்தின் மீது இப்போதே கிளம்பிவிட்டது. ஆகவே, இவர் சதாசிவம் அன்று; சாதாசிவமும் அன்று. சதிசிவம்!


தீர்ப்புரையில் மிக முக்கியமாக குறிப்பிட வேண்டிய விடயம், குற்றவாளிகளை விடுவிப்பது குறித்து, சட்டத்துக்கு உட்பட்ட வகையில் தமிழ்நாடு அரசு முடிவெடுக்கலாம் என தீர்ப்பில் சொல்லப்பட்டதாக சொல்லிதானே, விடுதலை செய்ய சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றினார்கள்!


ஆனால், அப்படி குறிப்பாக தமிழ்நாடரசு என சொல்லவில்லை. மாறாக, சம்பந்தப்பட்ட அரசு என்றே மேற்படி ஆங்கில வாசகத்தில் உள்ளபடி தீர்ப்புரையில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால் அதுபற்றியும் மேலும், 433 எ பற்றியும் ஆராய்ந்தப்பின் தீர்வுக்கு வருவோம்.


குற்ற விசாரணை முறை விதி 433 எ இன்படி, ‘மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு, அத்தண்டனை ஆயுள் தண்டனையாக குறைக்கப்பட்டாலுங்கூட, அவர் பதினான்கு வருடங்கள் சிறைதண்டனையை அனுபவித்து இருந்திருந்தால் மட்டுமே அவரை விடுதலை செய்யவேண்டும்’ என அறிவுறுத்துகிறது.


1973 ஆம்மாண்டில் அமல்படுத்தப்பட்ட குற்ற விசாரணை முறை விதிகளில் இந்த அறிவுறுத்தல் விதி புதிதாக 18-12-1978 அன்று முதல் சேர்க்கப்பட்டு அமலில் இருக்கிறது. எதற்காக?


இந்திய சாசனத்தின் ஏழாவது அட்டவனையின், இரண்டாவதான மாநிலப்பட்டியலின்படி, நாட்டில் உள்ள எல்லா சிறைச்சாலைகளும் அந்தந்த மாநில அரசின்கீழ் மட்டுமே இயங்கி வருகின்றன. மத்திய அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ், திகார் உட்பட சிறைச்சாலைகள் எதுவுமே கிடையாது.


ஆனாலும், தேசியக்கட்சி அல்லாத மாநிலக்கட்சியான ஆம் ஆத்மி கட்சி முதல்முறையாக டில்லியில் ஆட்சியமைத்தபோதுதாம், டில்லி காவல் நிலையங்கள் கூட சட்டத்திற்கு உட்படாத வகையில் மத்தியரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்பது, கெஜ்ரிவால் சாலையில் இறங்கி தர்ணாப் போராட்டம் நடத்தியதால் தெரிய வந்தது அல்லவா, இதுபோல சிறைச்சாலைகளும் கூட இருக்கலாம்!


கைதிகளின் மனித உரிமைப்பற்றிபேசும் அரசியல்வாதிகள் எதற்காக பேசுகிறார்கள் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். ஒவ்வொரு கட்சியிலும், சில அரசியல் சார்ந்த இயக்கங்களிலும் குண்டர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆயுதப்பயிற்சி தற்காக்காப்புகாகவும், தாக்குவதற்காகவும் என்றே வழங்கப்படுகிறது என்றால், இதைப்பற்றி அறியாதோர்க்கு வேண்டுமானால், ஆச்சரியமாக இருக்கலாம்.


இவ்வளவு ஏன் கட்சியின் தலைவர்களே அல்லது முக்கிய பொறுப்பில் உள்ளவர்களே குற்றப்பின்னணி உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது உலகறிந்த உண்மை. மதிப்பில் பெரும்பான்மை மிக்க கட்சிகளில் கொடுக்கப்படுவது, தங்களைதாங்களே தற்காத்துக்கொள்ளும் பயிற்சி. அதேசிறுபான்மை கட்சிகளில் கொடுக்கப்படுவது மற்றவர்களை தாக்கி கொல்லும் பயிற்சி.


தற்காத்துக்கொள்ளும் பயிற்சியை எடுத்துக்கொண்டவர்கள், நேரடியாக தாக்குதலுக்கு போவதில்லை. தாக்குதலில் கை தேர்ந்த நபர்களை வைத்து, எதிரிகளின் காரியத்தை கச்சிதமாக முடிப்பதோடு, வழக்கென வந்தாலுங்கூட, அரசுப்பொய்யரின் மூலம் நிதிபதிகளை சரிகட்டி குற்றம் நிரூபிக்கப்படவில்லையென தண்டனைக்கு உள்ளாகாமல் தப்பித்து விடுகின்றனர். அரிதிலும் அரிதாக தண்டனைக்கு உள்ளாவதும் உண்டு.


ஆனால், தாக்கும்பயிற்சியை எடுத்துக் கொண்டவர்கள் வழக்கில் சிக்கி தண்டனைக்கு உள்ளாகிவிடுவதால் அவர்களை வெளிக்கொண்டு வந்து பலத்தை அதிகரித்துக் கொ(ள், ல்)வதற்காகவே மனிதஉரிமை பேசுகிறார்கள் என்பதை, இவர்களுக்கு ஏதாவது அத்துமீறல் நடக்கும் போது, சட்ட நடவடிக்கைக்கு உள்ளாக்குவதன் மூலமோ அல்லது அவரை காலிசெய்து விடுவதன் மூலமோ அறியலாம். இப்பொழுது காலி செய்தவர்கள் யாரென கண்டுபிடிக்க இயலாத அளவிற்கு கை தேர்ந்துவிட்டார்கள்.


தேசிய கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களைத் தவிர, மற்ற மாநிலங்களில் மாநில கட்சிகளே ஆட்சி செய்வதால், நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோன்று, மாநில கட்சிகள் மரணம் மற்றும் ஆயுள் தண்டனைக்கு ஆளான தங்களது கட்சி குண்டர்களது தண்டனையை, இஷ்டம்போல் குறைத்து விடுதலை செய்து வந்ததை தடுக்கவே, மேற்படி 433 எ மத்திய அரசால் அமல்படுத்தப்பட்டுள்ளது.




இதன் மூலமும் ஆயுள்தண்டனை என்பது அதிகபட்சம் பதினான்கு வருட சிறை தண்டனையே என்பதும், அதற்கு மேல்தண்டனை என்றால், அது மரண தண்டனை மட்டுமே என்பதில் இருவேறு கருத்துக்கு இடமில்லாமல் போய்விட்டது. நான் நிதிபதிகளை கூறுகெட்ட முட்டாள்கள் என சொல்வது சரிதானே!



ஆனால், மேற்படி சட்ட திருத்தத்தை பொருட்படுத்தாமல் மாநில கட்சிகள் என்ன செய்கின்றனவோ, அதையேதாம் தேசிய கட்சிகளும், தாங்கள் ஆளும் மாநிலங்களில் செய்கின்றன. இதனை இப்படி ஓரிரு பத்திகளில் சட்ட விழிப்பறிவுணர்வோடு சரியாக விவரிக்கத் தெரியாமல், ‘மிஸ்டர் ராகுல்... ஆந்திராவுக்கு ஒரு நீதி, தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு நீதியா...’ என நீண்ட கட்டுரையொன்றை ‘உண்மைத் தமிழன்’ என்பவர் எழுதியுள்ளார்.


சரி, மத்திய அரசிடம் மாநில அரசு எந்தெந்த குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்களை விடுதலை செய்ய அனுமதி குற்ற விசாரணை முறை விதி 435 இன்கீழ் அனுமதி பெறவேண்டுமென்றால்...,


டில்லி ஸ்பெஷல் போலீஸ் ஆக்ட்டின் கீழ் விசாரணை செய்யப்பட்ட குற்றங்கள், மத்திய அரசின் சொத்தை அழித்தல், களவாடுதல் அல்லது நாசம் செய்தல் மற்றும் மத்திய அரசு ஊழியர் தன் அலுவல் கடமையில் இருந்து தவறிய குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்பட்டிருக்கும் போதும், ஒருவர் பல குற்றங்களை புரிந்து, அதில் ஒன்று மத்தியரசு சம்பந்தப்பட்டதாக இருந்தாலும் மத்திய அரசின் அனுமதியின்றி மாநில அரசு விடுதலை செய்ய இயலாது.


இதில் எதற்குமே உட்படாத ராஜீவ் கொலை வழக்கில், இம்மூவரது விடுதலையில் சட்டத்தின் நிலைப்பாடு என்னவென்றால், ‘மத்திய அரசின் சட்டப்படி உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நிறுவனத்தால், அதாவது மத்திய புலனாய்வுத்துறை போன்றே ரயில்வே பாதுகாப்பு படை, கடலோர காவற்படை, இராணுவம் போன்ற ஏதோவொரு புலனாய்வு நிறுவனத்தால், புலனாய்வு செய்யப்பட்டிருக்கும் போதும் மத்திய அரசின் உத்தரவின்றி மாநிலரசு விடுவிக்கமுடியாது என்பதால், தமிழக முதல்வரின் சிறப்பு அறிவிப்பு சட்டப்படி செல்லாது’.


ஆனால், இவ்விடுவிப்பு அதிகாரம் குறித்து சட்டப்பிரச்சனையை எழுப்பி மத்தியரசு தாக்கல் செய்துள்ள மறுஆய்வு மனுமீது நிதிபதிகள் சட்டப்படி உத்தரவு பிறப்பிக்கப் போகிறார்களா அல்லது தண்டனையை குறைத்து உத்தரவிட்டது போன்று, தங்கள் இஷ்டப்படி உத்தரவு பிறப்பிக்கப் போகிறார்களா என்பதை பொருத்திருந்துதாம் பார்க்கவேண்டும்.


முன்பாக கருனை மனு குறித்த மத்திய அரசின் பட்டியலில் பெயரிலும், தேதியிலும் பிழை இருப்பதாக குறிப்பிட்ட போது, இம்மூவரது தீர்ப்புரையிலும் பிழையிருப்பதாகவும், பிறகு சொல்வதாகவும் குறிப்பிட்டேன் அல்லவா? இது அப்பிழைபோன்று எழுத்துப்பிழையன்று; கருத்துப்பிழை. அதிலும் சட்டக் கருத்துப்பிழை; இதிலும் அரசமைப்பு கருத்துபிழை!


ஆம், குடியரசுத்தலைவர் கருனை மனுவை காலங்கடத்தி நிராகரித்தது தவறு என்கிற சட்டப்பிரச்சனையை எழுப்பி இம்மூவரும் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த நீதிப்பேராணை வழக்கே, இந்திய அரசமைப்பு கோட்பாடு 139எ இன்படி, நீதியின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக ஏற்கனவே தேவேந்திர பால் சிங் புல்லர் மற்றும் மகேந்திர நாத் தாஸ் ஆகியோரின் சட்டப்பிரச்சனையுள்ள வழக்குகள் தங்களிடத்தில் நிலுவையில் இருப்பதால், இம்மூவர் வழக்கையும் நாங்களே விசாரணைக்காக ஏற்றுக்கொண்டதாக 01-05-2012 அன்றைய உத்தரவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.


அப்படியானால், அவ்விரு வழக்கோடு, இம்மூவரது வழக்கையும் சேர்த்து தீர்வு காண்பதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளப்படும் என்றே அர்த்தம். ஆனால், இது சட்டப்படி சரியன்று.


ஏனெனில், தேவேந்திர பால் சிங் புல்லர் மற்றும் மகேந்திர நாத் தாஸ் ஆகியோரின் கருனை மனுக்கள் நீண்ட காலமாக நிலுவையில் இருக்கின்றன என்பதை காரணங்காட்டி தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனு. ஆனால், இம்மூவரது மனுவோ, கருனை மனு காலங்கடந்து நிராகரிக்கப்பட்டது செல்லுமா என கேள்வி எழுப்பும் நீதிபேராணை மனு. இவை இரண்டும் எப்படி ஒரே மாதிரியான சட்டப்பிரச்சனை உடையதாகும்? இது முதல் பிழை...


தங்களது தீர்ப்பின்படி, தங்கள் வசம் மாற்றிக்கொண்ட இம்மூவரது வழக்கும் 10-07-2012 அன்று இறுதியாக தீர்க்கப்படும் என சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அத்தேதியில் விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. இது இரண்டாவது பிழை.


நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல, தேவேந்திரபால் சிங் புல்லரின் வழக்கு மட்டும் 12-04-2013 அன்று விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு கருனைமனு மீது விரைந்து முடிவெடுக்ககோரி தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது என்பதோடு, அவர் தாக்கல் செய்த மறுஆய்வு மனுவை கடந்த 26-02-2014 அன்று விசாரணைக்கு வந்த போது கூட, இரண்டு வார காலத்தில் முடிவெடுக்க கோரி ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது மூன்றாவது சட்டப்பிழை.


01-05-2012 அன்று பதியப்பட்டு 10-07-2012 அன்று விசாரணை முடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய இம்மூவரது வழக்குகளும் எதற்காக 18-02-2014 அன்று வரை இழுத்தடிக்கப்பட்டன என்பதற்கான காரணங்கள் எதையுமே தீர்ப்பில் சொல்லவில்லை. ஆனால், வீரப்பன் கூட்டாளிகள் நான்குபேர் உட்பட பதினைந்து நபர்களின் தண்டனையை குறைத்து 21-01-2014 அன்று உத்தரவிட்ட வழக்குகள் அனைத்தும் நேரடியாகவே உச்சநீதிமன்றத்தில் 2013 ஆம் ஆண்டில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.




மொத்தத்தில், பின்னால் பதியப்பட்ட வழக்கில் முன்னால் தீர்ப்பெழுதிவிட்டு, முன்னால் பதிவாகிய வழக்கில் முன்னால் எழுதப்பட்ட தீர்ப்பை மேற்கோள்காட்டி, பின்னால் திட்டமிட்ட தீர்ப்பை எழுதுவதற்காகவே அவ்விரண்டு வழக்குகளிலுமே தீர்ப்பெழுதப்பட்டுள்ளது. இது நான்காவது சட்டப்பிழை.



ஒரே மாதிரியான சட்டப்பிரச்சனைகளை உள்ளடக்கிய மனுக்களை எல்லாம் விசாரணை செய்கிறேன் என்கிற போர்வையில், தேவேந்திர பால் சிங் புல்லர் மற்றும் இம்மூவரது வழக்குகளை மட்டும் விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்ளாமல், வீரப்பன் கூட்டாளிகள் நால்வர் உட்பட பதினைந்துபேரின் தண்டனையை மட்டும் குறைத்து 21-01-2014 அன்று உத்தரவிட்டது எப்படி சரியாகும்? இது ஐந்தாவது சட்டப்பிழை.


இதில், மத்திய அரசு 12-05-2012 அன்று உச்சநீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்துள்ள கருனை மனு நிலுவை பட்டியலில் ஒரு வருடமே நிலுவையில் உள்ள சுந்தர் சிங் என்பவரது தண்டனை கூட, குறைக்கப்பட்டிருக்கும் போது சுமார் பதினைந்து வருடமாக நிலுவையில் உள்ள தேவேந்திர பால் சிங் புல்லரின் தண்டனையை மட்டும் குறைக்காதது ஏன்? இது ஆறாவது சட்டப்பிழை.


இன்னும் இப்படி எத்தனையெத்தனையோ பிழைகள் இருக்கின்றன. ஆனால், நிதிபதிகளைப்பற்றிய உங்களுக்கு புரிதலுக்கு இதுவே போதுமானது.




உண்மையிலேயே வழக்கை விசாரணை செய்து, அவ்வுண்மையின் அடிப்படையில் எதார்த்தமாக தீர்ப்பெழுதும்போது, இதுபோன்ற சட்டப்பிழைகள், கருத்துப்பிழைகள் ஒருபோதும் வராது. ஏனெனில், வழக்கு சம்பந்தமாக அனைத்து விபரங்களும் அத்துபடியாய் நினைவில் இருக்கும்.


ஆனால், இப்படித்தாம் தீர்ப்பை எழுதவேண்டும் என விசாரணைக்கு முன்பாகவே தீர்மானித்து விட்டு, பெயரளவிற்கு விசாரணை என்கிற திருட்டு பஜனையை செய்துவிட்டு, உண்மையை திட்டமிட்டு திரித்து எழுதும்போது, நாம் தெரிந்தே தவறுசெய்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துவதே இதுபோன்ற சட்டம் மற்றும் கருத்துப்பிழைகள்.



ஆகவே, இவ்வழக்குகள் எல்லாம், இவரால் இப்படித்தாம் தீர்ப்புரைக்கப்பட வேண்டுமென்று திருட்டுத்தனமாக திட்டமிடப்பட்ட சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் இருந்து 01-05-2012 அன்று மாற்ற உத்தரவிட்டபோதே தீர்மானம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இன்னும் எனக்கு நன்றாக தெரிய, சதிசிவம் விடுதலை செய்து தீர்ப்புரைக்க வேண்டி நிலுவையில் இருப்பது, பிரபல சரவணபவன் உணவு விடுதிகளின் சொந்தக்காரரான ராஜகோபாலின் மேல்முறையீடு வழக்கு.


மொத்தத்தில், நிதிபதிகள் செயல்பாடுகள் பற்றி எவ்வித சந்தேகமும் இல்லாத அளவிற்கு எனக்கு எப்போதோ அத்துபடியாகி விட்டது. இதன் மூலமாக உங்களுக்கு அத்துபடியானால் சரி!


நாயை குளிப்பாட்டி நடுவீட்டில் உட்கார வைத்தாலும், அது போக வேண்டிய இடத்துக்குதாம் போகும் என்பது போலதாம் பொய்யர்களும், நிதிபதிகளும். அதனால்தாம், காந்தி கூட இவர்களை விபச்சாரிகள் என குறிப்பிட்டுள்ளார்.


முன்பாக சதிசிவம் தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டபோது, இவரே முதல் தமிழரென சொல்லப்பட்டு, பின்னர், பதஞ்சலி சாஸ்திர் என்பவரே முதல் தமிழர் என்றும், சதிசிவம் இரண்டாவது தமிழர் என ஊடகங்களே உண்மையை மாற்றி எழுதின. சர்ச்சைக்கு உள்ளான தனது தலைமை பதவிகுறித்தே தெளிவுபடுத்தாத இவர் எப்படி தலைமை பதவிக்கு யோக்கியமானவராக இருக்க முடியும்?


உயர்நீதிமன்றங்களின் தலைமை நிதிபதிகள் உச்சநீதிமன்ற நிதிபதிகளுக்கு சமம். ஆகையால், இத்தலைமை நிதிபதிகளையே உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாக நியமிப்பார்கள். இப்போது நிதிபதிகளாக உள்ளவர்கள் அனைவருங்கூட, உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நிதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட பின்னரே, உச்சநீதிமன்ற நிதிபதியாக பணி நியமணம் செய்யப்பட்டுள்ளனர்.




ஆனால், எனக்கு தெரிய இந்திய நீதித்துறை வரலாற்றில் சதிசிவம் மட்டும் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நிதிபதியாக நியமிக்கப்படாமலே உச்சநீதிமன்ற நிதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். இதில் நடந்த சதி என்னவோ!



சரி, நம்ம விசயத்துக்கு வருவோம். நிதிபதிகளின் அநீதியால் சிறையில் இருப்போருக்கு என்ன தீர்வு என்பதே இப்பொழுது நம்மிடமிருக்கும் ஒரேகேள்வி.




ஆயுள் தண்டனை என்பது பதினான்கு வருடமே என்பதால், சட்டத்துக்கு புறம்பாக சிறையில் அடைத்து வைத்திருப்பதாக ஆட்கொணர்வு மனுத்தாக்கல் செய்தல்!


பதினான்கு வருடங்களுக்கு மேல் சிறையில் இருந்த காலத்திற்கு அரசால் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள குறைந்தபட்ச கூலி விகிதத்தின்படியான நாட்கூலியை நல்வாழ்விற்கான நட்டஈடாக கோருதல் மற்றும் இக்கூலிக்கு குறையாத தொகையை மன உலைச்சலுக்கு கோருதல் ஆகியனவே!!



இவையெல்லாவற்றையும் விட, சிறப்பானவழி குற்றம் புரியாமல் வாழும்தகுதியை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தப்பித்தவறி குற்றம் புரிந்து விட்டால், நேரடியாக நீதிமன்றத்தில் சரணடைந்து, விசாரணையே இல்லாமல் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு குறைந்தபட்ச தண்டனையை கேட்கவேண்டும்.




மாறாக, தப்பித்தவறி கூட பொய்யர்களிடம் சிக்கினால், அவர்களின் நாறிய பிழைப்புக்காக உண்மையை பொய்யா மாத்துறேன்; பொய்யை உண்மையா மாத்துறேன்னு பீலா விட்டு உங்களை ஏமாற்றி ஆயுள்தண்டனை வாங்கி கொடுத்துவிட்டு, உங்களின் ஆயுள் முழுவதும் அல்லல்பட வைத்துவிடுவார்கள்.



திருநெல்வேலியில் இருந்து பிழைப்புக்காக சென்னை வந்த ஒருவர், சரியான வேலை கிடைக்காமல் போகவே, மெரினாவில் வேர்கடலை வியாபாரம் செய்ய, இவரால் நமது லாபத்தில் கோடிகோடியாய் நட்டம் ஏற்படும் என நினைத்த பழைய விற்பனையாளரில் ஒருவர், இத்தொழிலை கைவிட்டு வேறுதொழிலுக்கு சென்றுவிடும்படியும், இல்லையேல் கொலை செய்து விடுவேன் என்றும் எச்சரித்துவிட்டு சென்றுள்ளார்.


அடுத்தநாளும் இவர் வியாபாரம் செய்ததை பார்த்தவர் உண்மையிலேயே கோபத்தோடு, தான் வைத்திருந்த கத்தியால் குத்த முயற்சிக்க, இவரோ நல்லவேளையாக அவரின் கையை பிடித்துவிட, இருவரும் கடற்மண்ணில் கால் இடறி கீழே விழுந்து கட்டிப்புரள, தான் எடுத்த வந்த கத்தி தன்னையே பதம்பார்க்க ஆள் இறந்து விட்டார்.


இவரோ காவல்நிலையத்தில் சரணடைந்து, நடந்ததை சொல்ல இவரது நேர்மை காவலூழியர்கள் உட்பட அனைவருக்கும் பிடித்துப்போய், விரைவாக விசாரணையை முடித்து ஐந்து வருடங்கள் மட்டுமே தண்டிக்கப்பட்டு நான் இருந்த சமயத்தில் சிறைக்கு வந்தார்.


DSCF0914அவரது நேர்மையில் வியந்து, கோவை ஒண்டிப்புதூரில் உள்ள திறந்தவெளி சிறைக்கு மாற்றும்படி விண்ணப்பிக்க அறிவுறுத்தினேன். இப்படியொரு சிறை இயங்குவது பலருக்கு தெரியாது. சிறைக்கு போவதற்கே ஒரு கொடுப்பினை வேண்டுமென்றால், திறந்தவெளி சிறைக்கு போக கொடுப்பினையிலும் கொடுப்பினை வேண்டும் என்றே சொல்லுவேன்.


இச்சிறைக்கு செல்ல தகுதியென்றால், ஏழு வருடங்களுக்கு உள்ளாக சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே இங்கு அனுமதிக்கப்படுவர். தண்டனையடைந்தவர் திட்டமிட்டு குற்றம் புரிந்தவராக இல்லாமலும், தப்பித்து ஓடும் மனநிலை இல்லாதவராகவும் இருக்க வேண்டும். இதற்கெல்லாம் தகுதியான நபரா என தேர்ந்தெடுத்தே அனுப்புவார்கள்.


இச்சிறையில் விவசாயம் சார்ந்த வேலைகளை நடக்கும். பார்ப்பதற்கு பண்ணை போலவே தோற்றமளிக்கும். அதன் இயற்கை சூழலில் உலாவுவதால், குற்ற உணர்வு இல்லாமல் இருக்கமுடியும் என்பதோடு, ஓரளவு சுதந்திரமாகவும் இருக்கமுடியும். உணவும் மற்ற சிறைகளைப் போல மட்டமாக இல்லாமல் ஓரளவிற்கு இருக்கும். பார்க்கும் வேலைக்கு கூலியுண்டு என்பதோடு, ஒருநாள் வேலைபார்த்தால் ஒருநாள் தண்டனையில் கழிந்துவிடும் என்பதால், விதிக்கப்பட்ட தண்டனையில் பாதி நாட்களிலேயே விடுதலையாகி விடலாம்.


எவ்வளவு நல்ல சிறை பாருங்க! வாய்ப்பிருந்தா போய் பார்த்துட்டு வாங்க!!

பகிர்ந்து கொள்ள

வாசகர்களின் கவனத்திற்கு...

இதுபோன்ற இணையப் பக்கங்களில், ஒருவரின் பெயரில் யார் வேண்டுமானாலும் பின்னூட்ட முடியும். இதனை தடுக்கவே இங்கு பதிவிடுபவர்களின் மின்னஞ்சல் முகவரியை கேட்டுள்ளோம்.

இக்கட்டுரையின் கருத்துக்கு மாறான கருத்தை, பின்னூட்டமாக இடுவதாக இருந்தால், அதற்கான அடிப்படை ஆதாரங்களைச் சுட்டிக் காட்டியே பதிவிட கோருகிறோம். அப்போதுதான், உங்களது கருத்துக்கு மதிப்பளித்து, இப்பதிவு குறித்த கருத்துக்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்து சீராய்வு செய்ய முடியும்.

சமூகம் இதுபோன்ற விழிப்பறிவுணர்வுகளைப் பெற வேண்டுமென நினைப்பவர்கள், இதுபற்றிய உங்களது கருத்துடன் சமூக வலைப்பக்கங்களில் பகிருங்கள்.

நூல்களின் முகப்பு

நியாயந்தான் சட்டம்

Translate

Follow by Email

அடிப்படை சட்டங்கள்

  • 1. இந்திய சாசனம் 1950
  • 2. நீதிமன்ற சாசனம் 1872
  • 3. இந்திய தண்டனை சட்டம் 1860
  • 4. குற்ற விசாரணை முறை விதிகள் 1973
  • 5. உரிமையியல் விசாரணை முறை விதிகள் 1908

நம் நூல்களைப் பற்றி

நீதியைத்தேடி.... நீங்களும் நீதிமன்றத்தில் வாதாடலாம் வரிசையில்...
1 குற்ற விசாரணைகள்
2 பிணை (ஜாமீன்) எடுப்பது
எப்படி?
3 சட்ட அறிவுக்களஞ்சியம்
4 சட்டங்கள் உங்கள் பாக்கெட்டில்
5 சாட்சியங்களைச் சேகரிப்பது
எப்படி?
6 கடமையைச் செய்!
பலன் கிடைக்கும்
7 மநு வரையுங்கலை!Recent Posts Widget

இந்நூல்கள் அனைத்தும் உங்களின் சட்ட விழிப்பறிவுணர்வுக்காக
மத்திய சட்டம் மற்றும் நீதியமைச்சகத்தின் நிதியுதவியோடு
தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரியில் உள்ள நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பொது நூலகங்கள், மத்திய சிறைச்சாலைகள் மற்றும் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட நீதிமன்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

சொந்தமாக தேவைப்படுவோர், உ(ய)ரிய நன்கொடையைச் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். தொடர்பு உலாப்பேசி எண்கள் 09842909190 மற்றும் 09842399880 ஆகும்.

இப்படி, நன்கொடை செலுத்தி வாங்கிய நூல்களால் பயனில்லை என்று கருதும் பட்சத்தில், அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, கொரியர் செலவுபோக மீதிப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

பயின்றோர் (20-08-16)