நீ வாழ... நீயே வாதாடு... வரவேற்பு வாழ்த்து!

No law, no life. Know law, know life! என்ற நமது அடிப்படைக் கொள்கை தத்துவத்திற்கு இணங்க சட்ட விழிப்பறிவுணர்வின் (அ)வசியத்தை உணர்ந்து, ‘‘நீதியைத்தேடி... சட்டப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு’’ வருகை தந்துள்ள உங்களை வருக என வரவேற்று, உங்களுக்கான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வைப் பெற்று பயனைப் பெறுக என வாழ்த்துகிறோம்!
முக்கிய அறிவிப்பு : இந்த இணையப்பக்கத்தை புதுப்பிக்கும் பணி நடந்துக் கொண்டிருப்பதால், சில பதிவுகள் அல்லது இணைப்புக்கள் கிடைக்காமல் போகலாம்!

Sunday, February 24, 2013

தற்காப்பும், தனது கைக்கே காப்பும்!


தற்காப்பு கொலை(கள்)! சகாயம் யாருக்கு? என்ற முற்பதிவின் தொடர்ச்சி இது.

தற்காப்பு என்கிற பெயரில் இதுபோன்ற கொலைகள் தொடர்ந்தால், குறைந்தபட்சம் நூற்றுக்கு எழுபத்தைந்து கணவன்களையாவது, மனைவிமார்கள் கொலை செய்யவும், பின் ஆணின் துணையில்லாமலும் வாழவும் வேண்டியிருக்கும். இது இருபாலினத்தவருக்குமே நிச்சயமாக சாத்தியமில்லை என்பதால் ஏதோ ஒரு உறவு முறையில், எதிர்பால் இனத்தவரை நாடத்தானே வேண்டும்.

ஆம்! ஆணின் பாதுகாப்பில் பெண்ணும், பெண்ணின் அரவனைப்பில் ஆணும் வாழ வேண்டும் என்பது தானே இயற்கையின் திட்டமிட்ட படைப்பு.

ஆனால், பெண்னை பாதுகாக்க வேண்டியவன், தான் குடிக்கும் மதுவால் அவளுக்கு பயங்கரவாதியாகவும், ஆணுக்கு அரவணைப்பாக இருக்க வேண்டிய பெண், அவனை ஆத்திரத்தில் கொல்லும் கொலைகாரியாகவும் ஆக நேர்ந்தால், திருமணம் வாழ்வின் தீர்வுதான் என்ன?

இந்த அளவிற்கு ஆட்சியாளர்கள், அதிலும் குறிப்பாக மகாத்மாவை தேசத்தின் தந்தை என ஏற்றுக் கொண்டவர்கள், அவரது பிறந்த நாளில் மட்டும், மதுக்கடைகளை மூடி வைத்தும், மற்ற நாட்களில் எல்லாம் திறந்து வைத்தும், ஆண்களின் ஆன்மாக்களை மகிழ்ச்சி என்னும் மது கடலில் ஆழ்த்தியும், மாதுக்களை சோகத்தில் ஆழ்த்தியும் வருகின்றனர்.

இதற்கு பெயர்தான், மாபெரும் இந்தியக் ‘குடி’யரசோ!

ஆமா, தெரியாமல்தான் கேட்கிறேன்! மது விற்பனை செய்யப்படாத அக்டோபர் 2 ஆம் தேதி மட்டும்தாம், மகாத்மா காந்தி இந்தியக் குடியரசின் தந்தையா? அப்படியானால், மற்ற நாட்களில் யார்? இப்போது கூடுதலாக ஒரு சில நாட்களை அவ்வப்போது சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

மது விலக்கை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று மதுவுக்கு அடிமையாகாத ஆண்கள்தாம் அதிகபட்சமாக களத்தில் இறங்கி போராடி வருகின்றனர். தற்போது வைகோ நடைப்பயணம் மேற்கொண்டுள்ளார்.

தங்களை பாதிக்கும் சொத்து, வேலை வாய்ப்பு, வரதட்சினை போன்றவைகளில், தங்களின் உரிமைக்காக குரல் கொடுக்கும் பெண்கள், தங்களையும், சமூகத்தையும் பெரிதும் பாதிக்கும் இம்மது விடயத்தை மட்டும், பெரும்பாலும் கண்டும் காணாமல் இருப்பதற்கு காரணம், நன்மைகள் பல இருப்பதாலா என்று எழுகின்ற கேள்விக்கு, உண்மையும் இருக்கிறது என்ற அதிர்ச்சி தகவலே கிடைக்கிறது.  

ஆம்! இதுபற்றி திருநெல்வேலி மாவட்டம் தென்காசியில், மத்திய சமூக நலத்துறை நிதியுதவியுடன் சக்தி மது போதை சிகிச்சை மையத்தை நடத்தி சமூக கடமையாளர் முனைவர் அறிவழகன் கூறும் போது, ‘பெண்கள் தாங்கள் செய்யும் பற்பல தவறுகளை மறைப்பதற்கும், கண்டும் காணாமல் இருப்பதற்கும் கணவன்களை அல்லது குடிகார கணவன்களை ஊக்கப் படுத்துகிறார்கள்’ என்று கூறும் இவர், இச்சிறந்த சேவைக்காக இந்த ஆண்டுக்கான தமிழக அரசின் முதல் விருதையும் பெற்றுள்ளார்.

நாமும், பற்பல குடும்பங்களில் மனைவியே, கணவனுக்கு மதுவை ஊத்தி தருவது, தேவையான சிற்றுண்டிகளை தயார் செய்து தருவது, சம்பாதிக்கும் மகனை வீட்டிலேயே மது குடிக்க அம்மாவே அனுமதிப்பது போன்ற நிகழ்வுகளை பார்த்துள்ளோம்தானே?

மது அருந்தும் பற்பல பார்களில் சைடிஸ் எனப்படும் ஆம்லெட், சுண்டல், ஊறுகாய், மற்ற இதர மசாலா அசைவ உணவுகளை தயார் செய்து விற்பவர்களில் பெண்களும் இருக்கிறார்களே! தன் கணவன் குடிக்க கூடாது என இப்பெண்கள் நினைத்தால், அடுத்தவளின் கணவன் குடிப்பதற்கு தேவையான உதவிகளை செய்து பிழைப்பார்களா என்பதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

தற்போது தமிழகத்தை ஆட்சி செய்யும் முதல்வர் ஜெயலலிதாவும் ஒரு பெண்ணாக, மதுவால் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் குறித்து அறிந்திருக்கும் போதும், மது விலக்கை அமல்படுத்த கோரி நடைபயணம் மேற்கொண்டுள்ள அண்ணன் வைகோ அவர்களை, 19-02-2013 அன்று தானே வலிய சென்று நடுரோட்டில் சந்தித்து உறவாடி உள்ள செய்தி அனைத்து ஊடகங்களிலும் புகைப்படத்துடன் வெளியாகி உள்ள நிலையில்,

தங்கை முதல்வர் மது விலக்கைப்பற்றி, அண்ணன் வைகோவிடம் வாய் திறக்காததும், பெண்களும் மது விலக்கு குறித்து அவரிடம் வலியுறுத்தாததும், மது ஒழிக்கப்படும் வரை தொடர் போராட்டங்களை புரியாமல் மௌனம் காப்பது ஏன் என்பதும் புரிகிறதுதானே! ஆதாயம் இல்லாமல் யாராவது, யாருக்காவது ஆதரவு தருவார்களா?

வேறு எந்த மொழியிலும் இல்லாத சிறப்புகள், செம்மொழியாம் நம் தமிழ் மொழிக்கு இருக்கிறது. இதில், தெரிந்தோ தெரியாமலோ, ‘‘மது’’ தன் பெயரிலேயே அதற்கான தன்னிலை விளக்கத்தையும் கொண்டுள்ளது.

ஆம்! ம = மகிழ்ச்சி; து = துன்பம்.

மொத்தத்தில் மகிழ்ச்சியில் ஆரம்பித்து, துன்பத்தில் முடிவதுதாம் ‘மது’. இதனை மற்ற மொழியாளர்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால், இதனை தமிழ்க் ‘குடி மக்களே’ அறிந்திருக்கவில்லை என்பது எவ்வளவு பெரிய பேதமை.


அற்பமான மதுவின் பொருளையே புரிந்துகொள்ள முடியாத மக்கள், சாதாரணமாக புரிய வேண்டிய ஆனால், புரிந்து விடக்கூடாது என்கிற ஆங்கிலேய நோக்கத்தினாலும், புரியாமையினாலும், சட்டம் படித்தவர்களாலும் சுற்றி வளைத்து எழுதப்பட்டுள்ள சட்டத்தை எப்படி புரிந்து கொள்வார்கள்?

ஆதலால்தாம், தமயந்தி போன்ற முற்போக்குவாதிகள், பெண்ணியவாதிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும், பிற்போக்குதனமாக தாங்கள் நினைத்ததே சட்டம் என்று பச்சையாகவும், கொச்சையாகவும் முகம் சுழிக்கும் அளவிற்கு எதை வேண்டுமானாலும் எழுதுகிறார்கள். இதுவும் கூட நவீனகால எழுத்துரிமை என்று வியாக்கியானம் வேறு கூறுகிறார்கள்.

மக்களும் நடப்பது எல்லாமே சட்டப்படிதாம் நடக்கிறது என்கிற அறியாமை தோரணையில், அனைத்தையும் நம்பிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இதனாலேயே கணவனை பேட்டால் அடித்து கொலை செய்த மனைவி, கைது செய்யப்படாமல் தற்காப்பு கொலையின் கீழ் விடுவிப்பு என்று இந்தியாவிலேயே முதன் முதலாக புதியதும், வித்தியாசமானதும், பரபரப்பானதும், உணர்ச்சியைத் தூண்டுவதும் ஆன செய்திகளைக் கேள்விப்பட்டதும், அறிவுப் பூர்வமான உண்மையை விளங்கி கொள்ள முடியாமல் பரவசப்பட்டு, அவற்றுக்கு ஆதரவாக அரோகரா கோஷம் போட்டு விடுகிறார்கள். இத்தோடு நின்று விட்டால் கூட பரவாயில்லை.



ஆனால், நாமும் இப்படிச் செய்யலாம் என்கிற தவறான மனநிலைக்கு வந்து விடுகிறார்கள். இதன் அடிப்படையில் நடந்ததுதான், நான் இக்கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் சொன்ன மதுரையின் இரண்டாவது மற்றும் பேராவூரணியின் மூன்றாவது கொலைச் சம்பவங்கள்.

முதல் கொலைச் சம்பவத்தைப் போல, இவ்விரு கொலைச் சம்பவங்களும், தற்காப்பு என்கிற பரபரப்பு ஆகாமல் போனதற்கு காரணம், அவ்விரு பெண்கள் மீதும் சட்டப்படி கொலைக்காக தண்டிக்கதக்க நடவடிக்கையை எடுத்து சிறையில் அடைத்ததுதான். அந்தோ பரிதாபம்!

அப்படியானால், உண்மையில் தற்காப்பு என்றால் என்ன?

நியாயம்தான் சட்டம் என்கிற எதார்த்த தத்துவத்தின் அடிப்படையில், தற்காப்பு குறித்த பொதுவானதொரு விளக்கம் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் பிரிவுகள் 96, 97 மற்றும் 98 ஆகியவற்றில் தரப்பட்டு உள்ளது.

சட்டப்பிரிவு 96 இன்படி, ‘‘பிறரிடம் இருந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்வது நமது கடமை. அதனால், பிறருக்கு தீங்கு நேரிடலாம். அத்தீங்கு பிறரின் சொத்துக்கு தீங்கு, உடலுக்கு காயம் அல்லது தவிர்க்க முடியாத நேரத்தில் மரணமாகவே இருந்தாலும் கூட, அது குற்றமாகாது’’ என அறிவுருத்துகிறது.

சட்டப்பிரிவு 97 இன்படி, ‘‘தாக்க கூடிய குற்றங்களில் இருந்து தனது உடலையும், பிறரது உடலையும், சொத்துக்களையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் தற்காப்பு உரிமை ஒவ்வொரு நபருக்கும் இருக்கிறது’’ என அறிவுருத்துகிறது.  

சட்டப்பிரிவு 98 இன்படி, ‘‘இளமையின் காரணமாகவும், அறிவுத் தெளிவின்மை காரணமாகவும், போதையின் காரணமாகவும், ஒருவர் புரியும் குற்றச் செயலைக் குற்றமாக கருத முடியாது என்றாலும், அக்குற்றச் செயல்களில் இருந்து நம்மை தற்காத்துக் கொள்ளும் உரிமை நமக்கு இருக்கிறது’’ என அறிவுருத்துகிறது.

இதன்படி பார்த்தால், உஷாராணியின் தற்காப்பு நடவடிக்கை முழுக்க முழுக்க சரியானதே என்றுதாம் நமக்கெல்லாம் தோன்றும். ஆனால், உண்மை இதுவல்ல. இது குறித்த சட்ட விளக்கத்தைப் பற்றி விரிவாக பின்னர் பார்ப்போம். இப்போது வழக்குப் பதிவு செய்யப்படும் நடைமுறைகளைப் பற்றி பார்ப்போம்.  

உங்களுக்கும் எனக்கும் அடிதடி சண்டை என சும்மா ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக் கொள்வோம். இல்லேன்னா இதைப்படிக்கிற பொய்யர்கள், இது கூட கொலை மிரட்டல்னு போலீசுக்கு புது அர்த்தமும், இதுக்கு ஐபிசி 506(2) கவராவும்னு சொல்லிக் கொடுத்துருவாங்க.

போலீசு போடுற பொய் வழக்குல நூத்துக்கு, நூறுலேயும் 506(2) இருக்கும். ஆனால், உண்மையான கேசுல அதிகபட்சம் 506(1) தான் இருக்கும். அடைப்புக் குறிக்குள் (2) போட்டா, கைது செய்யக் கூடிய குற்றம் என்று கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப் போகிறார்கள் என்பதும், 1 ஐப் போட்டால், கைது செய்ய இயலாத குற்றம் என கூறி, சுதந்திரமாக சுற்றி வர அனுமதிக்கப் போகிறார்கள் என்பதும் உள்ளர்த்தம்.

இப்படித்தான் அடித்தவனை விட, அடிப்பேன்னு சொன்னவனுக்கு தண்டனை அதிகம், அப்படி இப்படீன்னு அளவேயில்லாமல் கதையளந்து விட்டு, அதையும் அமலில் வைத்து, அவங்கவங்க பிழைப்பை வெகுஜோரா நடத்திக்கிட்டு இருக்காங்க, பொழைக்க தெரிஞ்ச பொய்யர்கள்!

இதில், முதலில் நானே உங்களை அடிக்கிறேன். பிறகு, நீங்கள் என்னை அடிக்கிறீர்கள். நான் முதலில் போய் புகார் கொடுக்கிறேன். உடனே காவல்துறை உங்களை கைது செய்து சிறையில் அடைக்க பரிந்துரைத்து, வழக்கும் போடுகிறது. இறுதியாக நீதிமன்றம் தண்டனையும் வழங்குகிறது.

உண்மையில், உங்களை முதலில் அடித்து, குற்றம் புரிந்தது நான்தானே? நீங்கள் திருப்பி அடித்தது தற்காப்புதானே! தண்டிக்கப்பட வேண்டியது நானும், விடுவிக்கப்பட வேண்டியது நீங்களும்தானே? ஆனால், இங்கு இரண்டும் நேர்மாறாக அல்லவா நடக்கிறது.

ஒருசில அடிதடி வழக்குகளில் இரண்டு பேர்மீதும் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டு, முன்னுக்குப் பின் முரணாக, இரண்டு வழக்கிலுமே இவரை, அவர் அடித்தார் என்று வாதாடி சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு பேருக்குமே தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ள கொடுமையும் நடந்துள்ளதே!  

இப்படி அற்ப அடிதடிக்கே தண்டிக்கப்படும் போது, ஆளையே கொலை செய்தவர் மீது எப்படி வழக்கு போடாமல், கொலையாளியை காவல்துறையே எப்படி விடுவிக்க முடியும்?   

நிர்வாகம், செயல், நீதி என்கிற முத்துறைகளில், ‘‘நிர்வாக துறையானது சமுதாய நலனுக்கான சட்ட திட்டங்களை வகுக்கவும், செயல்துறையானது அச்சட்ட திட்டங்களை அமல் படுத்தவும், நிர்வாகம் மற்றும் செயல்துறையின் செயல்பாடுகளில் உள்ள அநீதிகளை, அதற்கே உரிய உயரிய கலை நயத்தோடு களைந்து நீதி வழங்குவதும் நீதித்துறையின் பொறுப்புகளாகும்’’.

எனவே, நீதித்துறை தவிர மற்ற இரண்டு துறைகளுக்கும், ‘‘இதுவே நீதி என அறிவிக்கும் அதிகாரம் ஒருபோதும் கிடையாது. அப்படி இருப்பதாக இருந்தால், நீதித்துறை என்ற கட்டமைப்பே இந்திய ஜனநாயகத்தில் மட்டுமல்ல; உலகில் எங்குமே ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்காது’’.   

இந்திய அரசமைப்பு கோட்பாடு 21 இன்படி, ‘‘சட்டப்படியான விசாரணை முறையில்லாமல், எந்த ஒரு குடிமகனின் உயிரையும், உரிமையையும் பறிக்க கூடாது’’ என உத்திரவாதம் அளிக்கிறது. இதன் அடிப்படையில்தாம், நீதிமன்ற விசாரணைகள் நடைபெற்று பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய உரிமைகளும், குற்றம் புரிந்தவர்களுக்கு தண்டனைகளும் தீர்ப்புகளாக வழங்கப்படுகின்றன.

இதனை மட்டும் மேலோட்டமாக பார்க்காமல் உள்ளார்ந்து சிந்தித்தால், ‘‘சட்ட முறையான விசாரணை முறையில்லாமல், குற்றம் புரிந்தவர்கள் எவரும் விடுவிக்கப்பட கூடாது’’ என்று சொல்லப் படாத இன்னொரு விசயமும் புலப்படும்.

இதன்படியும், வேறு எதன்படி பார்த்தாலும் மதுரை மாவட்ட காவல்துறை உஷாராணியை தற்காப்பு காரணத்தின் கீழ் விடுவித்ததும், இது குறித்து மகனை இழந்த சமயமுத்து மதுரை உயர்நீதிமன்ற கிளையில் தாக்கல் செய்த நீதிபேராணை வழக்கு 1971 / 2012 ஐ நிதிபதி சந்துரு தள்ளுபடி செய்திருப்பதும், இந்திய அரசமைப்பை மீறிய துரதிருஷ்டவசமான முட்டாள்தனமான முன்னுதாரணச் செயல்களே என்கிற அவல நிலையில்,

நிதிபதி சந்துரு தன் பெருமையை தானே பீற்றிக் கொள்ளும் விதமாக, நான் எனது கடமையை, கயமையான கடைமைதானே செய்தேன்... இதற்கு கூட பாராட்டு விழாவா? எனக்கே வெட்கமாக இருக்கிறது... ஆதலால் தன்னை வீட்டுக்கு வழியனுப்பும் பாராட்டு விழா வேண்டாம் என அவரது சட்டத்துக்கு புறம்பான நடவடிக்கைகளின் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ளாமல், தலைமை நீதிபதிக்கு கடிதம் எழுதி அனுப்பி விட்டு, அதன் நகலை அவரே பத்திரிகையாளர்களை அழைத்து கொடுத்து, அச்செய்திகளின் மூலம் தனது சிறுமைத் தனங்களை வெளிச்சம் போட்டு காட்டியுள்ளார்.

இதுபோன்று நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டிய நீதிபதிகளின் கடைமையான செயல்களை அவர்களுக்கும், உங்களுக்கும் தெளிவுபடுத்தவே, சமூக அக்கறையோடு இவ்வழக்கில் களம் இறங்கி புலனாய்வு செய்து சட்ட நடவடிக்கையை மேற்கொண்டு வருகிறேன்.

எனது புலனாய்வில் நான் சொன்னால் சொன்னதுதான் அல்லது சொல்வதெல்லாம் உண்மையே என்கிற அளவிற்கு அடுக்கடுக்காக பற்பல ஆதாரங்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் இருந்தே கிடைத்துள்ளது என்பதால், அப்பட்டமான இம்மனித உயிர் உரிமை மீறல் பிரச்சினை, இந்தியா முழுவதும் விஸ்வரூபம் எடுக்கும் என நம்பலாம்.

இதுபோன்ற சமூக அக்கரை கொண்ட செயல்களுக்கு எந்த வகையிலேனும் நாமும் கடமையாற்ற வேண்டும் என உணர்ச்சிப் பூர்வமாக அல்லாமல், உணர்வுப் பூர்வமாக விரும்புபவராக நீங்கள் இருந்தால், உங்களை தாராள மனதோடு அன்போடு வரவேற்கிறோம். தங்களைப் பற்றிய தொடர்பு விபரங்களை support@neethiyaithedy.org என்கிற இம்மின்னஞ்சல் முகவரியில் தெரிவியுங்கள். தேவைப்படும் போது மட்டும் தொடர்பு கொள்கிறோம்.  

அப்படியானால், காவல்துறையில் புகார் கொடுத்தாலே நீதிமன்றத்தில் வழக்கு பதிவதே காவல்துறையின் கடமையா... பொய்யான புகார்களை நிராகரிக்கும் உரிமை காவல்துறைக்கு இல்லவே இல்லையா... என்று பற்பல நியாயமான கேள்விகள் உங்களுக்கு எழலாம்.   

இவைகளைப் பற்றி நீதியைத்தேடி... தலைப்பிலான ஐந்து நூல்களிலும் விரிவாக எழுதியுள்ளேன். ஆனாலும், மிக முக்கியமாக காவல்துறையில் நடக்கும் மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு விடயங்களைப் பற்றியும், உங்களின் விழிப்பறிவுணர்வுக்காக மிகவும் சுருக்கமாக இங்கு சொல்லி விடுகிறேன்.

காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தால் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்வது அல்லது புகாருக்கான ரசீது கொடுப்பது என்கிற இரண்டு நடைமுறைகளைதாம் வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது காவல் நிலையத்திற்கு சென்றவர்கள் உட்பட, செல்லாத பலரும் கூட கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள் அல்லவா?

இதில் ரசீது கொடுத்து விசாரணை செய்வது என்பது முழுக்க முழுக்க குற்ற விசாரணை முறை விதிகளில் சொல்லப்படாத, அதாவது அச்சட்ட விதியை அமல்படுத்திய குடியரசுத் தலைவரால் அறிவுறுத்தப்படாத ஒரு கட்டப்பஞ்சாயத்து செயல்.

குற்ற விசாரணை முறை விதி 154 இன்படி, நீங்கள் கொடுக்கும் புகார் கைது செய்வதற்கு உரிய குற்றமாக இருக்கும் போது, உடனே முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்து, குற்றவாளி தப்பிக்காதவாறு கைது, புலனாய்வு உட்பட அடுத்தடுத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

அதுவே கைது செய்வதற்கு உரிய குற்றமாக இல்லாத போது, அதற்கு என மாநில அரசு உருவாக்கியுள்ள படிவத்தில் பதிவு செய்து கொண்டு (இப்படிவம் என்பது ஒருபோதும் முதல் தகவல் அறிக்கை கிடையாது) உங்களை அக்காவல் நிலைய எல்லைக்கு உட்பட்ட குற்றவியல் நடுவர் நீதிமன்றத்திற்கு சொல்ல வழிகாட்ட வேண்டும் என்றும், அப்புகாரின் மீது விசாரணை செய்யும் அல்லது விசாரணைக்கு அனுப்பும் நீதித்துறை நடுவரின் உத்தரவு இல்லாமல், காவல்துறை விசாரணை செய்யவே கூடாது என்று குற்ற விசாரணை முறை விதி 155 அறிவுருத்துகிறது.

ஆனால் காவல்துறையிலோ, பெரும்பாலும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்ய வேண்டிய புகார்களுக்கு ரசீது வழங்கி கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்வதும், விசாரணை செய்ய அதிகாரம் இல்லாத புகாரை, தாங்களே உ(ய)ரிய சட்டப்பிரிவுகளுடன் முதல் தகவல் அறிக்கையாக பதிவு செய்து கைது நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதையுமே அவர்களின் பற்பல வசதிக்காக வாடிக்கையாக வைத்திருக்க, மாக்களுக்கும் இந்த விபரங்கள் புரியாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  

எனவே, புகார் கொடுக்கும் போதே இதுபற்றி காவல்துறைக்கு விளக்கியும், குற்றத்துக்கு உரிய உயரிய சட்டப்பிரிவுகளை புகாரில் குறிப்பிட்டும் கொடுப்பதே, ஆரம்பகட்ட முறைகேடுகளை தடுத்து, இறுதிகட்ட நீதியைப் பெற உள்ள சட்ட முறையான வழி.

காவல்துறையில் இது சாத்தியமில்லாத போது, நேரடியாகவே நீதிமன்றத்தில் இதனை சாத்தியப்படுத்த முடியும். அதாவது குற்ற விசாரணை முறை விதி 2(8) இன்படி, காவல்துறையை சேர்ந்தவர் அல்லாத ஒரு தனி நபரும் கூட, நீதிமன்றத்தின் உத்தரவைப் பெற்றும், பெறாமலும் புலனாய்வை செய்ய முடியும்.

நீதிமன்றத்தின் அனுமதி பெற்றால் காவல்துறையைப் போல அழைப்பானை அனுப்பி சாட்சிகளை அழைத்து விசாரணை செய்து முதல் கைது செய்வது வரையிலான அதிகாரங்கள் எழுத்துப் பூர்வமான உத்தரவாக வழங்கப்படும். நீதிமன்றத்தின் அனுமதி பெறாத போது, இந்த உத்தரவு சட்ட அறிவுறுத்தல்களாகவே இருக்கும்.

இச்சட்ட அறிவுறுத்தல்களின் படியே மாவட்ட அளவிற்குள் பணியாற்றும் நீதிபதியே புலனாய்வுக்கான உத்தரவை நமக்கு வழங்குகிறார் என்னும் போது, அந்த உத்தரவுக்கு அடிப்படை அமைத்து தரும் சட்டமும், அச்சட்டத்திற்கு ஒப்புதல் வழங்கி சட்டமாக அமல்படுத்தும் குடியரசுத் தலைவர் உத்தரவை விட,

குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படும் உயர்நிலை நீதிபதிகள் மற்றும் அப்படி நியமிக்கப்பட்ட உயர்நிலை நீதிபதிகளால் நியமிக்கப்படும் கீழ்நிலை நீதிபதிகளின் உத்தரவு ஒன்றும் பெரிதில்லைதானே? பின் எதற்கு நீதித்துறை நடுவரின் அதிகாரப்பூர்வ புலனாய்வு உத்தரவு? என்கிற தெளிவான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வின் அடிப்படையில்தாம் நானே களமிறங்கி புலனாய்வு செய்து வருகிறேன்.

இப்படி திரட்டும் ஆதாரங்களை சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு கொடுத்து, அவர்களும் வழக்கின் தலையெழுத்தையே தலைகீழாக மாற்றிய எழுதிய சம்பவங்கள் உண்டு. இதுபற்றி அறிய விரும்பினால், இங்கு சொடுக்கி படிக்கவும்.

ஆனால், இது போன்று எவரும் புலனாய்வு செய்ய முடியும் என்பதைப் பற்றிய அறிவின்மையாலேயே எதற்கெடுத்தாலும் சிபிசிஐடி அல்லது சிபிஐ விசாரணையை புகார்தாரர்கள் சார்பாக பொய்யர்கள் நீதிபேராணை வழக்கு மூலம் கோருகிறார்கள். இவர்களது இக்கோரிக்கை நிறைவேறினாலும், நிறைவேறா விட்டாலும் அதற்கான, ஆயிரக்கணக்கான, லட்சக்கணக்கான பெரும்பணத்தை கட்சிக்காரரிடம் இருந்து பொய்யர்களை கொள்ளையடிப்பதுமே வரலாறாக இருக்கிறது.

இந்த வரலாற்றை சல்லிக்காசு செலவில்லாமல் மாற்றி எழுதும் சிறப்பான திறன், நீதியைத்தேடி... நமக்குநாமே வாதாடும் நம்மிடம் மட்டுமே இருக்கிறது.

இதற்கு நானே நமது வாசகர்களுக்காக ஓரிரு முறை முயற்சித்ததில், வெற்றி பெற வேண்டிய அம்முயற்சிகள், நீதித்துறை ஊழியர்களின் கயமைத்தனத்தால் எத்தரப்புக்கும் வெற்றி தோல்வியில்லாமல் முடியும் விளையாட்டைப் போல முடிந்து விட்டது. இதனால், வாசகர்களின் தொடர் ஒத்துழைப்பு மட்டுமல்லாமல், நட்பே கூட இல்லாமல் போய் விட்டது. இதுபற்றி சென்னை குடும்ப நல நீதிமன்றத்தில் நடந்த  செய்தியை தக்க சமயத்தில் வி(ரி, ரை)வாகவே விவரிக்க முயற்சிக்கிறேன்.

சரி, குற்றம் குறித்து கொடுக்கப்பட்ட புகாரின் (பே, போ)ரிலான புலன் விசாரணையை காவல்துறை விரைந்து முடிக்க வேண்டும் என குற்ற விசாரணை முறை விதி 173(1) லும், புலன் விசாரணையில் புகாரின் உண்மை அல்லது இன்மைப்பற்றி விரிவாக விவரித்து, அக்காரணங்களால் குற்றப் பத்திரிகையை தாக்கல் செய்வதாக அல்லது செய்யவில்லை என புகார் கொடுத்தவருக்கும், நீதிமன்றத்துக்கும் தெரிவிக்க வேண்டும் என குற்ற விசாரணை முறை விதி 173 (2) இல் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், பொதுவாக புகார் நிராகரிக்கப்படும் போது, நீதிமன்றத்துக்கு மட்டுமே தெரிவிக்கப்படுமே ஒழிய, புகார்தாரருக்கு காவல்துறையால் தெரிவிக்கப்படுவதில்லை. பெரும்பாலும், நிதிபதிகளும் இதுபற்றி கண்டு கொள்வதில்லை.   

காவல்துறையால் நிராகரிக்கப்பட்ட புகாரில், புகார் கொடுத்தவருக்கோ அல்லது நீதிபதிக்கோ உடன்பாடு இல்லாது போனால் மீண்டும் புலனாய்வு செய்ய புகார்தாரர் நீதிபதியிடம் வலியுறுத்தவும், நீதிபதி மீண்டும் புலனாய்வு செய்யவும் உத்தரவிட முடியும்.

ஆனால், குற்றம் நடந்துள்ளது புலன்விசாரணையில் உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டால் குற்ற விசாரணை முறை விதி 173 இன்படி, காவல்துறை அது குறித்து குற்றப்பத்திரிகையை (குற்றம் நடந்ததற்கான அறிக்கையை) தாக்கல் செய்துதான் ஆக வேண்டும்.

ஆனால், 09-02-2012 அன்று ஜோதிபாசு கொலை செய்யப்பட்டு, கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார் என மருத்துவத் துறை பிரேத பரிசோதனை சான்று வழங்கியும், கொலை நடந்துள்ளது உண்மைதான்! ஆனால் அது தற்காப்புக்காக நடத்தப்பட்ட கொலை என தாங்களே வியாக்கியானம் சொல்லி, தானே கொலை செய்ததாக ஒப்புக் கொள்ளும் கொலை குற்றவாளி உஷாராணியை கைது செய்து சிறையில் அடைக்காத காவல்துறை, ஒரு வருடம் ஆகியும் கூட, குற்றப் பத்திரிகையை தாக்கல் செய்யவில்லை என்னும் போது,
அ) காவல் துறைக்கும் இக்கொலையில் பங்கு இருக்குமோ?

ஆ) சிவகாசி ஜெயலட்சுமியைப் போல மதுரை மாவட்ட காவல் ஊழியர்கள், உஷாராணியின் கள்ளக் காதல் வலையில் சிக்கியிருப்பார்களா?

இ) அதனால்தாம், கொலை குற்றவாளியை அதிகாரம் இல்லாமலே கூட விடுவித்தார்களோ?

ஈ) விடுவிப்புக்கு என்றென்றும் துணை நிற்பதற்காகவே புலனாய்வை முடிக்காமல் இருக்கிறார்களோ? என்று பாழாய் போன பாலியல் விவகாரங்களைப் பற்றியெல்லாம் பலவாறாகவும், இயல்பாகவும் எண்ணத் தோன்றுகிறது.  
குற்றப்பத்திரிகையை தாக்கல் செய்ய கால அவகாசம் எதுவும் சட்டத்தில் நிர்ணயிக்கப் படவில்லை. ஆதலால், காவல்துறை எப்போது வேண்டுமானாலும், எத்தனை வருடங்கள் கழித்து வேண்டுமானாலும், இஷ்டம் போல் தாக்கல் செய்யலாம் என்கிற கருத்தும் பரவலாக நிலவுகிறது. இதுவும் முற்றிலும் தவறு.

ஆம்! குற்ற விசாரணை முறை விதிகள் 57 மற்றும் 167 இன்படி, கைது செய்வதற்கு உரியது அல்லாத குற்றத்துக்காக ஒருவரை கைது செய்யும் போது, அது குறித்த குற்றப் பத்திரிகையை 24 மணி நேரத்திற்குள்ளும், கைது செய்வதற்கு உரிய குற்றத்தின் கீழ் கைது செய்திருக்கும் போது 60 நாட்களுக்குள்ளும் குற்றப்பத்திரிகையை முறையே தாக்கல் செய்தே ஆக வேண்டும். 

குற்ற விசாரணை முறை விதிகள் 239 இன்படி, காவல்துறை தாக்கல் செய்யும் அக்குற்றப் பத்திரிகையை நீதிபதி பரிசீலித்து, அதில் சந்தேகம் ஏதும் இருந்தால் அதுபற்றி இருதரப்பையும் தீர கேட்டறிந்தப்பின், குற்றச்சாற்றுக்கு அடிப்படை முகாந்திரம் ஏதும் இல்லை என கருதினால், எதிரியை தொடர்புடைய குற்றச்சாற்றுகளில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தாலும் கூட, எனக்கு தெரிய யாரும் விடுவிக்கப்பட்டதில்லை.

அப்படி விடுவிக்கப்படுவதற்கான காரணத்தையும் கட்டாயம் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்கிற அறிவுறுத்தல் மூலம் நீதிபதி தன் இஷ்டம் போல், மனம் போன போக்கில் ஒரு எதிரியை விடுவிக்க தடை ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆதலால், நாம் பொய்யான குற்றச்சாற்றுகளில் இருந்து சர்ச்சையேதும் இல்லாமல் நிரந்தரமாக விடுவிக்கப்பட தேவையான சான்று ஆதாரங்கள் ஏதும் இருப்பின், மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக அவற்றின் மூல ஆதாரங்களை பாதுகாப்பாக பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு நகல் ஆதாரங்களை மட்டுமே சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

இது தெரியாமல் குற்றம் சாற்றப்பட்ட பலரும் தங்களை அதிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என அளவுக்கு அதிகமான கூலியை பொய்யர்களுக்கு கொடுத்து உயர்நீதிமன்றத்தை நாடும் முட்டாள்தனமே அதிகமாக அரங்கேறி உள்ளது.

குற்றம் நடந்தது தொடர்பாக காவல்துறை புலனாய்வு செய்து தாக்கல் செய்யும் குற்றப் பத்திரிகை மீது, எடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கை குறித்து, தண்டிக்கும் அதிகாரம் கொண்ட நீதித்துறை நடுவருக்கே இப்படிப்பட்ட கிடுக்குப்பிடி கட்டுப்பாடுகள் இருக்கும் போது,

‘‘வெறும் விசாரணை மட்டுமே செய்யத்தக்க அதிகாரம் கொண்ட காவல்துறை, கொலை செய்தவருக்கு மாட்ட வேண்டிய விலங்கை மாட்டாமல், தப்பிக்க வைக்க தற்காப்பு என வியாக்கியானம் பேசி துணை நின்று, தற்போது பாதிக்கப்பட்டவர் மற்றும் நமது நடவடிக்கையால், தங்களுக்கு கை விலங்கை மாட்டிக் கொள்ளக் காத்திருக்கும் மதுரை மாவட்ட காவல்துறை ஊழியர்களுக்கு’’

அன்று அமோக ஆதரவு கொடுத்த மக்கள், மாக்கள்தானே?!   

பகிர்ந்து கொள்ள

வாசகர்களின் கவனத்திற்கு...

இதுபோன்ற இணையப் பக்கங்களில், ஒருவரின் பெயரில் யார் வேண்டுமானாலும் பின்னூட்ட முடியும். இதனை தடுக்கவே இங்கு பதிவிடுபவர்களின் மின்னஞ்சல் முகவரியை கேட்டுள்ளோம்.

இக்கட்டுரையின் கருத்துக்கு மாறான கருத்தை, பின்னூட்டமாக இடுவதாக இருந்தால், அதற்கான அடிப்படை ஆதாரங்களைச் சுட்டிக் காட்டியே பதிவிட கோருகிறோம். அப்போதுதான், உங்களது கருத்துக்கு மதிப்பளித்து, இப்பதிவு குறித்த கருத்துக்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்து சீராய்வு செய்ய முடியும்.

சமூகம் இதுபோன்ற விழிப்பறிவுணர்வுகளைப் பெற வேண்டுமென நினைப்பவர்கள், இதுபற்றிய உங்களது கருத்துடன் சமூக வலைப்பக்கங்களில் பகிருங்கள்.

1 comment:

  1. ம = மகிழ்ச்சி; து = துன்பம். முதலில் மகிழ்ச்சி கடைசியில் துன்பம். அருமை!

    ReplyDelete

Note: Only a member of this blog may post a comment.

நூல்களின் முகப்பு

நியாயந்தான் சட்டம்

Translate

Follow by Email

அடிப்படை சட்டங்கள்

  • 1. இந்திய சாசனம் 1950
  • 2. நீதிமன்ற சாசனம் 1872
  • 3. இந்திய தண்டனை சட்டம் 1860
  • 4. குற்ற விசாரணை முறை விதிகள் 1973
  • 5. உரிமையியல் விசாரணை முறை விதிகள் 1908

நம் நூல்களைப் பற்றி

நீதியைத்தேடி.... நீங்களும் நீதிமன்றத்தில் வாதாடலாம் வரிசையில்...
1 குற்ற விசாரணைகள்
2 பிணை (ஜாமீன்) எடுப்பது
எப்படி?
3 சட்ட அறிவுக்களஞ்சியம்
4 சட்டங்கள் உங்கள் பாக்கெட்டில்
5 சாட்சியங்களைச் சேகரிப்பது
எப்படி?
6 கடமையைச் செய்!
பலன் கிடைக்கும்
7 மநு வரையுங்கலை!Recent Posts Widget

இந்நூல்கள் அனைத்தும் உங்களின் சட்ட விழிப்பறிவுணர்வுக்காக
மத்திய சட்டம் மற்றும் நீதியமைச்சகத்தின் நிதியுதவியோடு
தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரியில் உள்ள நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பொது நூலகங்கள், மத்திய சிறைச்சாலைகள் மற்றும் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட நீதிமன்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

சொந்தமாக தேவைப்படுவோர், உ(ய)ரிய நன்கொடையைச் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். தொடர்பு உலாப்பேசி எண்கள் 09842909190 மற்றும் 09842399880 ஆகும்.

இப்படி, நன்கொடை செலுத்தி வாங்கிய நூல்களால் பயனில்லை என்று கருதும் பட்சத்தில், அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, கொரியர் செலவுபோக மீதிப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

பயின்றோர் (20-08-16)