நீ வாழ... நீயே வாதாடு... வரவேற்பு வாழ்த்து!

No law, no life. Know law, know life! என்ற நமது அடிப்படைக் கொள்கை தத்துவத்திற்கு இணங்க சட்ட விழிப்பறிவுணர்வின் (அ)வசியத்தை உணர்ந்து, ‘‘நீதியைத்தேடி... சட்டப் பல்கலைக் கழகத்திற்கு’’ வருகை தந்துள்ள உங்களை வருக என வரவேற்று, உங்களுக்கான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வைப் பெற்று பயனைப் பெறுக என வாழ்த்துகிறோம்!
முக்கிய அறிவிப்பு : இந்த இணையப்பக்கத்தை புதுப்பிக்கும் பணி நடந்துக் கொண்டிருப்பதால், சில பதிவுகள் அல்லது இணைப்புக்கள் கிடைக்காமல் போகலாம்!

Thursday, January 10, 2013

அவரவர் கடமையும்; கடைமையும்...


இந்தியாவில் ஆங்கிலேய ஆட்சிதான் ஒழிக்கப்பட்டுள்ளதே ஒழிய, அவர்களின் பழக்க வழக்கங்களும், அடிமைத் தனமும் அப்படியேத்தான் இருக்கின்றன. சுருக்கமாக சொல்ல வேண்டுமானால், ஆங்கிலேய அடிமை அரசு என்கிற நிலையில் இருந்து, இந்திய குடியரசு என்று அரசியல் கட்சிகள் மூலமாக ஆட்சிதான் மாறி இருக்கிறதே ஒழிய, காட்சிகள் பலவும் மாறவில்லை.

ஆங்கிலேயன் தனது அடிமை அரசாங்கத்தை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள ஏதுவாக, அவனது ஊழியர்களுக்கு சட்டத்தில் இருந்து சலுகை காட்டினான். அதாவது 1860 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயனால் கொண்டு வரப்பட்ட இந்திய தண்டனை சட்டத்தில் அரசு ஊழியர்கள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அறிவுறுத்தல்கள் பற்பல கொண்டு வரப்பட்டிருந்தாலும், அவைகளை எல்லாம் அவ்வளவாக நடைமுறைப்படுத்தியது இல்லை.

இதையேத்தான் நமது மத்திய மாநில அரசுகள் செய்கிறது என்றால், ஆங்கிலேய அரசுக்கும், இந்திய குடியரசுக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்க முடியும்?

நாட்டில் குற்றங்கள் ஏதும் நடைபெறாமல் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிறது. இதில் மக்களாகிய நமக்கு ஊதியமில்லாத கடமையாக இருக்கிறது என இந்திய அரசமைப்பு கோட்பாடு 51அ வலியுறுத்துகிறது.

ஆனால், இக்கடமையை செய்வதற்காக நமக்கு அரசாங்கம் கூலியாக எதை தரும், எதை தராது என ஆராயப் போனால் அதற்காக ஒரு கட்டுரையே எழுத வேண்டியிருக்கும். ரத்தின சுருக்கமாக சொல்லப் போனால், உண்மையான சட்ட விழிப்பறிவுணர்வு இல்லாது, ஆற்ற வேண்டிய கடமையை ஆற்றினால், வழக்கு பதிவு செய்து சிறையில் அடைக்கும்.

வழக்கில் சிக்கிச் சீரழிந்து, சின்னாபின்னமாகி, மகாத்மா காந்தியின் கூற்றுப்படி, விபச்சார வக்கீல்களிடமும், நீதிபதிகளிடமும் போராடி விடுதலையாகி வெளியில் வரும் போது அறுபது வயதை கடந்திருந்தால், உங்களது விலை மதிப்பு மிக்க உயிரை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கோடு முதியோர் உதவித் தொகை என்கிற பெயரில் அதிகபட்சமாக ஆயிரம் ரூபாய் வழங்கப்படும். இதிலும், இதை கொடுக்க வரும் அஞ்சல் ஊழியருக்கு லஞ்சப் பிச்சை போட வேண்டும்.

ஆனால், அரசு ஊழியர்கள், அரசு அதிகாரம் பெற்ற பொது ஊழியர்கள் மற்றும் நாட்டை ஆளும் அரசியல்வாதிகள் என அனைவருக்கும் கடைமையைச் செய்வதற்காக சம்பளம் என்கிற பெயரில் நமது வரிப்பணத்தில் இருந்து கூலியும், அதிகபட்டமாக எத்தனை வருடங்கள் உட்கார்ந்து நாற்காலியைத் தேய்த்தார்களோ, லஞ்சப்பிச்சை எடுத்து, எடுத்து உழைத்து களைத்தார்களோ, அரசுக்கு எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு ஜால்ரா போட்டார்களோ அத்தகுதிக்கு தக்கவாறு பணி நீட்டிப்பும், இதற்கு உ(ய)ரிய மதிப்பு ஊதியமும் கொடுப்பார்கள்.

அப்படியில்லாத போது அரசுக்கு ஜால்ரா அடிக்க லாயக்கற்றவர் என்கிற தகுதிக் குறைப்பாட்டின் கீழ் ஓய்வு கொடுத்து இறுதியாக வாங்கிய கூலிக்கு தக்கவாறு ஓய்வூதியம் என்கிற பெயரில் நம் வரிப்பணத்தில் இருந்து மாதாமாதம் ஆயிரக்கணக்கில் பிச்சை போடுவார்கள். வருடத்திற்கு ஓரிரு முறை, விஷேச நாட்களில் கூடுதல் சலுகைப் பிச்சை கிடைக்கவும் வாய்ப்புண்டு. அதேபோல், அமலில் உள்ள அரசு ஊழியர்களுக்கு எப்போதெல்லாம் அகவிலைப்படி உயர்கிறதோ அப்போதெல்லாம், இவர்களுக்கான பிச்சை தொகையும் உயர்த்தப்படும்.

இதுமட்டுமல்ல, நாட்டுக்காக இப்படியெல்லாம் கடைமையை ஆற்றிய அவ்வரசு ஊழியர் இறந்து விட்டால், அவரது குடும்பம் நடுத்தெருவில் பிச்சை எடுக்க கூடாது அல்லவா... இதற்காகவே அவ்வூழியரது மனைவிக்கும், அதற்குப்பின் அவர்களது திருமணமாகாத மகளுக்கும் நம் வரிப்பணம் ஓய்வூதியம் என்கிற பெயரில் பிச்சைப் போடப்படுகிறது.

இதனாலேயே, (நோவாமல் நோம்பெடுக்கலாம் என்பதாலேயே) அரசு ஊழியத்திற்கு, தந்தைப் பெரியாரின் கூற்றுப்படி சொல்லப் போனால், ‘‘ஈனத்தொழிலுக்கு’’ கடும் போட்டா போட்டியும், போட்டிக்கு தக்கவாறு அதிகபட்ச லஞ்சப் பிச்சையும் வாங்கப்படுகிறது.

உண்மையில், நாட்டில் அமலில் உள்ள சட்டங்களின்படி, இதிலும் குறிப்பாக இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின்படி, பொது ஊழியத்திற்கு வந்தால், எப்படியெல்லாம் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும், அப்படி செய்யாது போனால் கிடைக்கும் சிறை தண்டனை என்ன என்பது தெரிந்தால், அரசு கோடி கோடியாக கூலி கொடுக்கிறோம் என்று கூவி கூவி கூப்பிட்டாலும் வர மாட்டார்கள்.

ஆம்! அந்த அளவிற்கு அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் அதிகாரம் பெற்ற ஊழியர்களுக்கான சட்டக் கட்டுப்பாடுகள் மிக கடுமையானதாக இருக்கின்றன என்று நான் சொன்னால், போதிய சட்ட விழிப்பறிவுணர்வு இன்மையால், உங்களால் நம்ப முடியாது. ஆனால் இதுதான் உண்மை என்பதற்கு உதாரணமாக குறைந்தபட்சம் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் ஐந்து பிரிவுகளின் அறிவுறுத்தல்களைப் பற்றி மட்டும் இங்கே பார்ப்போம்.

1. சட்டப்பிரிவு 119 இன்படி,  குற்றம் நடைபெறுவதைத் தடுக்கும் கடமையுள்ள பொது ஊழியர், அக்கடமையில் இருந்து தவறியதால் குற்றம் நடைபெற்றால்,  அந்த குற்றத்துக்கு உரிய அதிகபட்ச தண்டனையில் பாதி தண்டனை விதிக்கப்படும். நடைபெற்ற குற்றம் மரண தண்டனை அல்லது ஆயுள் தண்டனை விதிக்கத்தக்கதாக  பத்தாண்டுகளுக்கு மேற்படாத சிறைக்காவல் தண்டனையாக விதிக்கப் படும்.

ஒருவேளை அந்த குற்ற முயற்சி தோல்வியுற்றாலும், அக்குற்றத்துக்கு உரிய உச்சபட்ச தண்டனையில் நான்கில் ஒருபங்கை சிறைவாசமாக அல்லது அபராதமாக அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக விதிக்கப் படும்.  

2. சட்டப்பிரிவு 166 இன்படி, பொது ஊழியர் கடமையாற்றும் போது, சட்டப்படி எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமோ அப்படி நடக்காமல் போனால், ஓர் ஆண்டு வரை வெறுங்காவல் அல்லது அபராதம் அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக விதிக்கப்படும்.

3. சட்டப்பிரிவு 167 இன்படி, பொது ஊழியர் சட்டப்படி உருவாக்க வேண்டிய ஓர் ஆவணத்தை தவறாக உருவாக்கினால், மூன்று ஆண்டு சிறைக்காவல் அல்லது அபராதம் அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக விதிக்கப்படும்.

4. சட்டப்பிரிவு 168 இன்படி, பொது ஊழியர் எந்த வியாபாரத்திலும், தொழிலிலும் ஈடுபட்டால், ஓர் ஆண்டு வரை சிறைக்காவல் அல்லது அபராதம் அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக விதிக்கப்படும்.  

5. சட்டப்பிரிவு 169 இன்படி, பொது ஊழியர் தனியாகவோ, கூட்டாகவோ எந்த சொத்தையும் வாங்க கூடாது. ஏலம் கேட்க கூடாது. தவறினால், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு  உட்பட்ட சிறைக்காவல் அல்லது அபராதம் அல்லது இரண்டும் தண்டனையாக விதிக்கப்படும்.  வாங்கிய சொத்தும் பறிமுதல் செய்யப்படும்.

இவைகள் இல்லாமல் மேலும் பற்பல சட்ட அறிவுறுத்தல்கள் இருக்கின்றன. இவ்வைந்து பிரிவுகளின்படி நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டாலே பொது ஊழியத்திற்கு சுயநலம் மிக்கவர்கள், சொத்து சேர்க்க நினைப்பவர்கள், ஊழல் செய்வோர் உட்பட பலரும் வரமாட்டார்கள்.

மாறாக, தன்மானமிக்க விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் போன்று, நாட்டுக்காகவும் மக்களின் நலனுக்காகவும் அயராது உழைக்க கூடிய தியாகிகள் மட்டுமேதாம் பொது ஊழியத்திற்கு வருவார்கள். நாடும் குற்றங் குறைகள் இல்லாத, பசி பட்டினி, பிணிகள் இல்லாத சொர்க்க நாடாய் இருக்கும்.  

இதுவரை நாட்டில் நடந்துள்ள கோடான கோடி வழக்குகளில், குறைந்தது பத்து வழக்குகளில் மேற்கண்ட ஐந்து பிரிவுகளின்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று ஆதாரப்பூர்வமாக சொல்ல முடியுமா என்பதே இந்திய நீதித்துறைக்கு நான் விடுக்கும் சவாலான கேள்வி. எடுக்கப்படவில்லை என்றால், என்ன அர்த்தம்?

மகாத்மாவின் கூற்றான ‘‘வக்கீல் தொழிலும், நீதிபதி தொழிலும் விபச்சாரத் தொழில்கள்!’’, தந்தைப் பெரியாரின் கூற்றான, ‘‘பொது ஊழியத்திற்கு வருவோர் மற்றும் வக்கீல்கள் ஈனப்பிறவிகள்!’’ மற்றும் எனது கூற்றான, ‘‘இந்தியாவில் யாருக்கும் அடிப்படையான ஐந்து சட்டங்களே தெரியாது’’ என்பவைகள் முழுக்க முழுக்க உண்மைகள்தானே?

சட்டப்படியான கூலிக்கு மாரடிக்கும் சட்டப் பொறுப்பில் இல்லாத குடிமக்கள், குற்றங்களை புரியும் போது, அதற்காக இந்திய தண்டனைச் சட்டப்படி குற்ற நடவடிக்கையை எடுக்கும் மத்திய மாநில அரசுகள், ‘‘சட்டப்படியான கூலிக்கு, சட்டப்படி மாரடிக்கும் பொறுப்பில் உள்ள பொது ஊழியர்கள், அதற்கு மாறாக குற்றம் புரியும் போது, அவர்கள் மீது சட்டப்படியான குற்ற நடவடிக்கையை எடுக்காமல், துறை ரீதியான நடவடிக்கை என்பது அரசின் கடைமைச் செயல்தானே தவிர, ஒருபோதும் கடமையான செயல் அல்லவே அல்ல’’.

இவைகளைப்பற்றி சிறிதும் சிந்திக்காமல், நாங்களும் செயல்படுகிறோம் என்பதை உலகறியச் செய்வதற்காக மகளிர் விரைவு நீதிமன்றங்களை அமைப்பது, முதல் தகவல் அறிக்கையை பதிவு செய்யாது போனால், பணியிடை நீக்கம் செய்வது என்பதெல்லாம் வெற்றுச் சம்பிரதாய சடங்குகளே!

ஆனாலும், பொது ஊழியர்களின் கடமை தவறிய செயல்களால், நடைப்பெற்ற கடைமை குற்றத்துக்கான நீதி விசாரணையில், பொதுமக்களாகிய நாம் மேற்கண்ட ஐந்து சட்டப் பிரிவுகளையும் கையில் எடுப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.

கடமை என்பது மிகவும் உயர்வான செயலையும், கடைமை என்பது மிகவும் கீழ்த்தரமான செயலையும் குறிப்பதால் நீங்கள் எதுவாக இருக்க விரும்புகிறீர்கள் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டிய தக்க தருனமிது. 

பகிர்ந்து கொள்ள

வாசகர்களின் கவனத்திற்கு...

இதுபோன்ற இணையப் பக்கங்களில், ஒருவரின் பெயரில் யார் வேண்டுமானாலும் பின்னூட்ட முடியும். இதனை தடுக்கவே இங்கு பதிவிடுபவர்களின் மின்னஞ்சல் முகவரியை கேட்டுள்ளோம்.

இக்கட்டுரையின் கருத்துக்கு மாறான கருத்தை, பின்னூட்டமாக இடுவதாக இருந்தால், அதற்கான அடிப்படை ஆதாரங்களைச் சுட்டிக் காட்டியே பதிவிட கோருகிறோம். அப்போதுதான், உங்களது கருத்துக்கு மதிப்பளித்து, இப்பதிவு குறித்த கருத்துக்களை சீர்தூக்கிப் பார்த்து சீராய்வு செய்ய முடியும்.

சமூகம் இதுபோன்ற விழிப்பறிவுணர்வுகளைப் பெற வேண்டுமென நினைப்பவர்கள், இதுபற்றிய உங்களது கருத்துடன் சமூக வலைப்பக்கங்களில் பகிருங்கள்.

நூல்களின் முகப்பு

நியாயந்தான் சட்டம்

Translate

Follow by Email

அடிப்படை சட்டங்கள்

  • 1. இந்திய சாசனம் 1950
  • 2. நீதிமன்ற சாசனம் 1872
  • 3. இந்திய தண்டனை சட்டம் 1860
  • 4. குற்ற விசாரணை முறை விதிகள் 1973
  • 5. உரிமையியல் விசாரணை முறை விதிகள் 1908

நம் நூல்களைப் பற்றி

நீதியைத்தேடி.... நீங்களும் நீதிமன்றத்தில் வாதாடலாம் வரிசையில்...
1 குற்ற விசாரணைகள்
2 பிணை (ஜாமீன்) எடுப்பது
எப்படி?
3 சட்ட அறிவுக்களஞ்சியம்
4 சட்டங்கள் உங்கள் பாக்கெட்டில்
5 சாட்சியங்களைச் சேகரிப்பது
எப்படி?
6 கடமையைச் செய்!
பலன் கிடைக்கும்
7 மநு வரையுங்கலை!Recent Posts Widget

இந்நூல்கள் அனைத்தும் உங்களின் சட்ட விழிப்பறிவுணர்வுக்காக
மத்திய சட்டம் மற்றும் நீதியமைச்சகத்தின் நிதியுதவியோடு
தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரியில் உள்ள நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பொது நூலகங்கள், மத்திய சிறைச்சாலைகள் மற்றும் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உள்ளிட்ட நீதிமன்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.

சொந்தமாக தேவைப்படுவோர், உ(ய)ரிய நன்கொடையைச் செலுத்திப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். தொடர்பு உலாப்பேசி எண்கள் 09842909190 மற்றும் 09842399880 ஆகும்.

இப்படி, நன்கொடை செலுத்தி வாங்கிய நூல்களால் பயனில்லை என்று கருதும் பட்சத்தில், அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, கொரியர் செலவுபோக மீதிப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

பயின்றோர் (20-08-16)